Rozdział 14.

 Na wstępie chciałabym serdecznie podziękować wszystkim czytelnikom, którzy nie zapomnieli o mnie po tej długiej przerwie i dalej śledzą losy mojego opowiadania! Jesteście naprawdę złoci, kochani:)
Rozdział dedykuję każdemu z was z osobna, a w szczególności wszystkim obserwatorom tego bloga jak i tym ukrytym anonimowym czytelnikom!:)
Laura Schnaider - dziękuje że jesteś ze mną chyba od samego początku, Twoja opinia jest dla mnie zawsze szalenie istotna i motywująca do dalszego działania! Dzięki Ci!

Kończąc, kolejny rozdział pojawi się w zależności od waszego zainteresowania, bo różnie bywa jak wiadomo ;) ale jak podejrzewam, nie później niż w sobotę/niedzielę. Zmieniłam szablon, musiałam, mam nadzieję, że za bardzo nie razi w oczy ;)
Pojawią się nowe postaci, no i Caroline tak jakby wkroczy na inny poziom życia ;) 
dużo się zmieni... :D
TVD wraca po długiej przerwie, ciągnęło wam się? Mi strasznie!
Jeśli chodzi o tę zapowiadaną scenę seksu Klausa, to obstawiam pannę Katherine... Na takie zbliżenie z Caroline jest (niestety) chyba jeszcze za wcześnie, ale może się mylę i nas zaskoczą. who knows?
Cóż, jeśli macie jakieś swoje domysły, spekulacje kim może być ta wybranka, chętnie poczytam wasze spostrzeżenia w komentarzach!


Sylwetka chłopca powoli zaczęła zanikać w oddali, stałam na środku chodnika jeszcze  w pełni nie świadoma tego czego doćwiadczyłam. Spojrzałam ukradkiem na dłonie, zdawały się rozmazywać, jakbym przenikała w sen, w coś nierealnego...
Czułam sie obnażona... Oczywiście nie dosłownie, ale  ten mały geniusz potrafił opieczętować mnie w definicje i pozostawić w nieprzyjemnym deszczu mnóstwa pytań. Przełknęłam nerwowo ślinę i miliony obrazów z przeszłości i z czasów gdy faktycznie chciałam mieć nad wszystkim kontrolę, wirowały w moim umyśle nie pozwalając się skupić.
Nawet głupi fakt, że moknęłam nie robił na mnie wrażenia.
To zabawne,  ale nie myślenie o Klausie i całym zdarzeniu nagle stało się o wiele  prostsze...
Prawie tak błache jak oddychanie.
Wytężyłam wzrok i słuch jak tylko mogłam, ale jedyne co udało mi się uchwycić,  to głośne  piski opon i żwir trzaskający o asfalt.
Zawsze podobał mi się ten dźwięk. Przeszywał mnie dreszczem emocji, intrygował. Swego czasu nawet planowałam pójść w ślady mamy, po tym gdy skończę szkołę, ale w ostatnich kilkunastu miesiącach za sprawą zdarzeń w Mystic Falls, mojej burzliwej relacji z Klausem, historii z lekarstwem, potem śmierci Jeremyego i przeistoczeniu mojej przyjaciółki w kompletnie inną osobą, zdałam sobie sprawę, że żadne władze w tym kraju, podkreślam ŻADNE nie zdołają wpłynąć na zło.
Wróciłam cała przemoczona do mieszkania,  odwiesiłam kurtkę na wieszak i udałam się do salonu. Mój umysł powoli wracał na właściwe obroty, uspokajał się, albo odnosiłam tylko takie wrażenie.
- Mamo? - rzuciłam w przestrzeń przede mną rozglądając się uważnie, czy moja rodzicielka nie chodzi w tę i spowrotem próbując zrozumieć motyw któregoś z desperatów, który dopuścił się morderstwa.
Podeszłam do barku, moją uwagę przykuła żółta kartka przylepiona do szyby z napisem: "zbawienne  trunki wylacznie na ciężkie dni."
- No to chyba w sam raz dla mnie - Pomyślałam unosząc wargi w lekkim uśmiechu.
Po chwili, niemalże z prędkością światła, odkorkowałam  jedną z nich.
- Twoje zdrowie Caroline!  - Upilam spory łyk gorzkiej wódki, jakbym tym samym z kazdym kolejnym starała się utopić i udusić każde jedno bolesne wspomnienie o nim.
Jego  głos
Jego wzrok
Jego śmierć...
Uczucia dusiły mnie bezlitośnie...
Zaczęłam śmiać się za każdym razem upijajac lyk alkoholu. Jakże głupim było myślenie, że to się uda, że pozwolę sobie na miłość z diabłem.
Jego gorzki smak i moje słone łzy zadawały ostre emocjonalne wkłucia prosto w moje blade serce.
- Widzisz co zrobiłeś Klaus? - Usiadłam na podłodze oplatając kolana rękoma i obracając butelkę w dłoni. Była bez wyrazu.  Bezbarwna i zadająca jedynie chwilowe ukojenia.
- Staleś się moim najmocniejszym narkotykiem. Uzalezniles moje serce. A teraz co? Mam tak po prostu odzwyczaić się od twojej obecności?.. - Powoli i spokojnie odpływałam w bolesny sen o mnie samej. Obrazy rzeczywistości zaczęły się przenikać i rozdwajać. Spojrzałam w stronę drzwi opierawszy ciężko cały swój ciężar na dłoniach.
Nikt. Nikogo. Nic
Świat stracił kolory. Jest wyblakły. Blady.
Przymknęłam oczy dusząc w nich tęsknotę. Najzabawniejsze jest to, że zapomniałam nawet o tym, że nie potrafię już powstrzymywać łez.
Sa jak wodospady.
Chwyciłam w dłoń telefon i szybko wybrałam numer Tylera. Do tej pory nie wiem dlaczego padło na niego. Pewnie niektórym wydawać by się mogło, że to oczywiste.
- No odbierz. - wyjąkałam niemrawo upijając resztę trunku.
- "Tu Tyler Lockwood.  Jeśli to coś ważnego, zostaw wiadomość''
- Biiiip.
- Cześć Tyler. Um, tak to.. ja. Dzwonię tylko żeby zapytać co u ciebie... Jak.. Jak sobie radzisz w tym Nowym Orleanie.  - Położyłam się na plecach czując jak fizyczny ciężar odpływa.
- Wiesz... - kontynuowałam nie wyraźnie upijając się łzami i smakiem gorzkiego śmiechu.
- Życie dziewczyny zaczyna się kruszyć, gdy zdaje sobie sprawę, że jej były to tchórzliwy kretyn, i że zmarnowany czas już nigdy nie wróci...
- Czuje to, wiesz? - podniosłam sie opierawszy ciało na lokciach. Jakby nagle coś dodało mi odwagi, siły.
- Jesteś teraz dla mnie obcy, Tyler - wyznałam sięgając po ramkę z naszym zdjęciem.
- Przestalam czuć do ciebie COKOLWIEK. Przepraszam że nie jest mi przykro. Życzę Ci szczęścia w życiu Tyler.
To była moja ostatnia rozmowa z przeszłością. ''Potem'' nadeszło bardzo szybko.
Nim się obejrzałam, minęło sporo czasu od tamtych szarych i smutnych dni.
Dojrzałam, przybyło mi lat, jednak nie ubyło głupoty... Jakby to pewnie powiedziała Elena.
Czas, który wtedy się zatrzymał, teraz, odczuwałam wyraźnie słabiej i...
Mniej boleśnie.
Było spokojnie.
_________________________________________________________
2 lata później. ..
Londyn
Shaftesbury Avenue.

Zaszły wielkie zmiany.
Mieszkam z panną Bennet. Wynajmujemy mieszkanie w centrum miasta od ok. 3 tygodni...
Jest naprawdę dobrze.
Cicho, no i w końcu mogę skupić się na teraźniejszości...
Podobno spoważniałam i stałam się jeszcze bardziej irytująca.
- Bonnie do cholery! Gdzie położyłaś mój segregator i czerwoną teczkę!!? Przecież kładłam ją w tym miejscu wczoraj wieczorem!
- Masz, to Ci pomoże dojść do żywych.  - czarownica z wdziecznym usmiechem wręczyła mi kubek gorącej czarnej kawy i obróciła moją głowę w kierunku sofy, gdzie oczywiście leżały zagubione notatki.
-Wampir, Bonnie? Do żywych? Kto tutaj potrzebuje kofeinowego kopa! - Rzucilam z usmiechem, obdarowując moją przyjaciółkę jednym z tych spojrzeń, które oznajmiały, że biorąc się za uwagi, powinna zacząć od siebie.
- O której to spotkanie?  - Zapytała zapaląjac kilka fioletowych świec, tych od profesora szaleńca, które podobno mają rozbudzić jej wewnętrzną aure. Ile w tym prawdy? Nie mam pojęcia.
- Za 40 minut Bonnie, za 40. Nie wiem w jaki sposób mogłabym zdążyć! Pomóż mi! - Przerzucawszy  w pośpiechu stare pudełka i ubrania porozrzucane po podłodze natrafiłam na kamień.
Dosyć specyficzny i taki który zdecydowanie przypominał mi coś...
- Tylko co? - Wyszeptalam sama do siebie skupiając wzrok na jego kształcie.
Unioslam go przed siebie na wyskości oczu i zamyślona przeniosłam wzrok za okno.
- Mówiłaś coś Car? - czarownica wykrzyknęła z salonu.
Obróciłam się i pokiwalam przeczaco głową wciąż tkwiąc w zamyśleniu.
Obrazy z przeszłości zaczely pojawiac się przed oczami, ale żaden z nich nie pasował do tego jednego małego szczegółu. Skąd to mam?
- Bonnie... Czy to nie jest przypadkiem jeden z twoich.. Nie wiem, amuletów? - Zapytałam wreczajac kamyk bonnie, uważnie obserwując jej reakcę. Dziewczyna obróciwszy go kilkakrotnie w palcach oddała bez słowa.
- To tak czy nie?
- No mówię że nie. To zwykły kamyk, wyrzuć go.
- Jesteś pewna?
- Tak! Co prawda wyglądem nieco różni się od pospolitych kamieni, gdybyśmy były w Mystic Falls, powiedziałabym, że to kolejna zagadka, którą trzeba rozwiązać, ale.. - zawiesiła wzrok za oknem, lekko unosząc przy tym kąciki ust. Jakby widok za oknem sprawiał jej wyraźną przyjemność.
- Ale? - Rzuciłam głośno wytrącając ją z bujania w obłokach.
- Ale jesteśmy tutaj, Caroline - Czarownica spojrzała mi prosto w oczy jednym z tych karcących  spojrzeń, które sugerowały, żebym usilnie nie wracała do przeszłości.
- Londyn. Nowy start. Nie pamiętasz, sama tak mówiłaś gdy wyjeżdżałyśmy. - wstała i ciepło objęła mnie w pasie dodając otuchy.
- Tak.. Masz rację Bonnie. - Spojrzałam za okno obracając w dłoni przedmiot po czym ocknęłam się i z uśmiechem oraz prędkością dźwięku znalazłam się przed lustrem.
Kreska, jest. Usta? mogą być, włosy? - Spryskałam loki lakierem lekko unosząc je u nasady.
Rzuciłam okiem na całość i obróciwszy się wokół własnej osi, z uśmiechem czekałam na reakcje Bonnie.
- I jak?
- Na piątke! Ale wiesz, że spóźnianie się nie jest w stylu przyszłej pani komisarz?
- Nie zapeszaj! - Rzuciłam poduszką w stronę czarownicy. Musiałam jakoś ostudzić emocje i nie zapeszać.
Opuściwszy mury mieszkania na Shaftesbury, udałam się w stronę miejsca, gdzie czeka mnie albo sąd ostateczny, albo też impreza wieczorem.
Ulice Londynu,ludzie, miejsca były kompletnie inne niż w małym i zkmkniętym na świat Mystic Falls. Czułam w kościach piękno tego miasta. Było kolorowe, pachniało wszystkim co najlepsze.
Mężczyźni pędzili w różnych kierunkach, większość z nich ubrana była w ciemne płaszcze i idealnie dopasowane szaliki. Kobiety poruszały się z wdziękiem i gracją, każda napotkana twarz na ulicy witała mnie z uśmiechem. Ludzie pytali jak dojść do Buckingham Palace, albo muzeum Madame Tussauds. Przyjemne chwile.
Stanęłam przed ogromnym wieżowcem niemal sięgającym chmur. Spojrzałam w górę i możliwa perspektywa braku windy wprawiła mnie w irytację.
Otworzyłam drzwi, a przede mną wyrosły postacie urzędników, policjantów, śledczych i medyków w białych jak śnieg fartuchach. Kobiety, mężczyźni, starsi, młodzi i małżeństwa z dziećmi przy małych okienkach po obu stronach wielkiej sali. Przełknęłam ślinę z ekscytacji, lekko potykając się o obcas. Szybko spojrzałam dookoła, czy czasem któryś z moim przyszłych lub też nie kolegów, nie zanotował tej wstydliwej potyczki.
Poprawiłam ostentacyjnie włosy i skierowałam się w kierunku ruchomych schodów.
Stamtąd było już blisko. Spojrzałam na zegarek. 3:55 PM.
- Cholera! - przeklnęłam cicho pod nosem i natychmiast przyspieszyłam tempa. Skręciłam w prawo i napotkałam przedział z windami. Co za szczęście. Odetchnąwszy kilkakrotnie, nacisnęłam przycisk z napisem ''Biuro Mortimera'' ''Biuro Dr. Larde'' ''Dyrektor wykonawczy'' etc, poniżej było kilka z napisem ''Biuro przyjęć'' ''B.S.I.Z'' ''Kostnica'' ''Dach'' albo ''Piwnice''. Rzecz jasna zdecydowałam się na ten pierwszy.
Ta krótka część w której stałam sama w windzie czekając na wjazd na samą górę zdawała się ciągnąć w nieskończoność. Czułam jak tętno mi przyspiesza, a policzki oblewają się rumieńcem. Była skrępowana. Jak wypadnę? Czy dostanę tę posadę? Miliony pytań wirowały w mojej głowie. Oczywiście mogłam wykorzystać na nich swój wampirzy urok i sprawić, że zrobią co będę chciała, ale to nie było moim celem. Chciałam dostać tę pracę, bo na nią zasługiwałam. Spędziłam miesiące na analizowaniu różnych spraw, przeczytałam tony ciężkich starych książek prawniczych i psychologicznych.
- ''Piętro 6. Biuro Dr. Mortimera. Dziękujemy za skorzystanie z naszych usług'' - w windzie rozległ się komunikat zwieszczający koniec mojej ciężkiej i nerwowej podróży. Przełknęłam ślinę. Drzwi powoli się otwarły. Na moment stanęłam w korytarzu.
wytężyłam wzrok skupiwszy się na mahoniowych drzwiach, za którymi prawdopodobnie czeka mój przyszły wybawca, albo gbur, który zniszczy moje słodkie marzenie o kryminalistyce.
Do okoła było kilkanaście stanowisk i osób siedzących przy komputerach. Mnóstwo karteczek i szeleszczących opakowań od burgerów lądujących co chwilę w przy biurowych małych koszach, przyprawiało mnie o irytację.
Brytyjczycy faktycznie przesadzają ze śmieciowym jedzeniem. Uśmiechnęłam się delikatnie i ponownie skupiłam na drzwiach.
Zapukałam 4 razy. Nogi odmówiły posłuszeństwa, czułam w nich przysłowiową watę, a tętno chybo podskoczyło mi do 150 uderzeń.
- Panna Forbes? - Przede mną wyrosła postać małej i szczupłej brunetki z lekko wymuszonym uśmiechem. Trzymała w dłoni talerzyk z filiżanką herbaty. Była ubrana w obcisłą szarą spódnicę i zieloną koszulę z kokardą uwiązaną przy dekolcie. Cóż... Była atrakcyjna..
- Tak..tak, czy zastałam pana Mortimera? - Zadałam pytanie z nadzwyczajną pewnością siebie, jakiej kompletnie się nie spodziewałam.
- Tak tak, proszę wejść. Szef za moment przyjdzie. Prowadzi rozmowę. - Zakomunikowała brunetka po czym wskazała dłonią na czarny skórzany fotel.
- Dziękuje. - Przekroczyłałam próg. Całe szczęście, że mnie zaprosiła.
Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Całość była utrzymana w wiktoriańskim stylu w brązach, szarości zieleni i burgundowym kolorze.Biurko stało pod oknem, na nim cygaro i popielnica. wokół natomiast kilka kwiatów i przyjemny zapach unoszący się w powietrzu, który całości nadawał specyficznego nastroju.
- Przepraszam za ten cyrk, ale miałem ważny telefon. - Zza szyby przedzielającej biuro i tylne małe pomieszczenie wyszedł mój przyszły szef, albo... i nie szef. Był to dojrzały mężczyzna, ok. 40-dziestki z śmiesznym wyrazem twarzy kota i dużym nosem. Naprawdę sprawiał wrażenie irytującego i wywyższającego się pajaca, ale jednocześnie było w nim coś przyjaznego.
- Nic nie szkodzi. - Oznajmiłam uciekając lekko wzrokiem.
- Panna... - Mężczyzna się zawahał zatrzymując na mnie spojrzenie.
- Forbes, jak mniemam? - Zapytał z uśmiechem zajmując miejsce przede mną.
- Zgadza się. - Przytaknęłam nerwowo. Mężczyzna spuścił głowę nadal patrząc i z nieco cynicznym ale przyjaznym uśmiechem szybko przeniósł wzrok na swoje notatki.
- Och! Proszę się nie denerwować, wszystko za moment będzie jasne, obiecuję.
Krępująca dłuższa chwila ciszy, a po niej było trochę lepiej.
- Cóż! - Mężczyzna odchrząknął głośno, i spojrzał na mnie przenikliwym wzrokiem.
- Dlaczego zależy Pani na tej pracy? - Przełknęłam nerwowo ślinę, nie spodziewałam się takiego pytania. Zdecydowanie chciał wytrącić mnie z równowagi zachowując przez moment specyficzny spokój i lekkie nieokiełznanie, po czym ''zaatakował'' mnie niespodziewanym no i trudnym pytaniem, bo od niego zależało moje powodzenie.
- Dreszcz emocji, pasja, tak.. myślę, że to pierwsze najlepiej opisuje mój stosunek do kryminalistyki. - Oznajmiłam stanowczo utrzymując kontakt wzrokowy.
- Jest pani dobra? - Zapytał rozsiadając się na swoim krześle zakładając nogę na nogę, niczym dostojny rdzenny brytyjczyk na poważnym stanowisku.
- Bardzo. - Stwierdziłam poważnie i stanowczo.
- No proszę! Odwaga godna córki pani policjant, czyż nie? - Oznajmił z cynicznym ale znowu, ciepłym usmiechem. Odwzajemniłam lekkim potaknięciem. Mężczyzna po ok minucie wpatrywania się we mnie, jak gdyby oceniając moje zdolności, głośno westchnął i przeszedł do rzeczy.
- Zdaje sobie pani sprawę, że ta praca obróci pani życie w jeden ciągły wyścig? - Zapytał krzyżując dłonie i podkładając je pod podbródek.
- Tak, proszę pana, inaczej by mnie tu nie było. - Mężczyzna szeroko się uśmiechnął, jakby jego twarz mówiła, że ''nie masz pojęcia na co się zgadzasz''
- Będzie niebezpiecznie... I pani życie może być bardzo często... Hmm, zagrożone..? - Zapytał przenikającym i badawczym wzrokiem. Odpowiedziałam uśmiechem.
- Tak. Zdaję sobie z tego sprawę, ale z mojej przyczyny wiele innych istnień może zostać ocalonych. Ma pan moje słowo.  - Oznajmiłam twardo mając nadzieję, że to ostatecznie wpłynie na decyzje pracodawcy. Popatrzył na mnie spojrzeniem, które było wyrazem szacunku i zdziwienia. Jak przecież taka drobna, mała Caroline Forbes z Mystic Falls mogłaby powalić bandytów i morderców.
- Intryguje mnie pani determinacja.. - Spuściłam lekko głowę wbijając wzrok na sekundę w swoje dłonie. Czułam się oblana rumieńcem, który chyba nawet mój makijaż nie zdołał ukryć. 
- Nie, nie, nie proszę się nie zawstydzać, wszystkim to mówię... - No co za poczucie humoru. Poczułam jak przeszył mnie zimny dreszcz. To musiałbyć koniec, przecież nikt nie zatrudni pyskatej i przemądrzałej blondynki o głupawym wyrazie twarzy... Miałam się za lepszą od szefa, to nie mogło przejść.
Po co to powiedziałam? Głupia Caroline...
- Jednak w większości przypadków jest to kłamstwo.. Natomiast Pani jest... inna. - Dodał unosząc głowę w geście wyższości. Uśmiechnął się szeroko, i wręczył mi biały arkusz z kilkoma formalnymi lukami do zapełnienia.
- Zobaczy pani wiele śmierci, wiele zagubionych rodzin i cierpienia. Mam nadzieję, że jest pani odporna?
- Proszę mi wierzyć, śmierć nie jest mi obca. - Stwierdziłam bez wyrazu.
- Z przyjemnością witam Panią na pokładzie panno Forbes. Liczę na owocną współpracę. Każda jedna sprawa będzie zlecana z mojego ramienia, w razie jakichkolwiek własnych przypuszczeń lub korzystnych dla sprawy spekulacji, proszę kontaktować się ze mną bezpośrednio przez ten numer. - Pan Stones wręczył mi wizytówkę i podał dłoń w geście pojednania. Uśmiechnęłam się szeroko czując jak obrastam w pióra.
- Jeszcze... Jedno. - Mężczyzna zatrzymał się w ruchu drapiąc się po brodzie w zastanowieniu.
- Potrzebuje pani asystenta, jutro.. - przerwał zerkając niczym panienka na swój zegarek, odsłaniając mankiet marynarki.
- Jutro powinienem znaleźć kogoś odpowiedniego. Spotkajmy się zatem w Soho ok. 4:00PM. Nie toleruję spóźnień, ale.. to zapewne pani doskonale wie..  - Dodał szczerząc się w przyjaznym ale tym swoim specyficznym uśmieszku.
- Oczywiście, będę. Dziękuje, naprawdę bardzo panu dziękuję! - Stwierdziłam niemal z okrzykiem i skierowałam się do wyjścia, kilkakrotnie obracając się za siebie i dziękując zwykłym wdzięcznym uśmiechem.
Pierwszy raz od dłuższego czasu...
Naprawdę...
Głęboko w sobie...
Poczułam się spełniona.

Rozdział 13.

Upadł...
Cicho i bezszelestnie osunął się z moich ramion. Spojrzałam rozstrzęsiona na Stefana, stał z założonymi rękoma a po chwili do pomieszczenia weszła Bonnie. Poczułam jak łzy spływają mi po policzku, wciąż nie byłam pewna czy to aby nie jest sen. Uklękłam na dywanie i zaczęłam nim szarpać i cicho błagać żeby się ocknął. Otarłam wierzchem dłoni mokrą od łez twarz i podniosłam wzrok na Bonnie.
Miałam ochotę wbić w nią kły za to co mi zrobiła. Najlepsza przyjaciółka? Nigdy nią nie była, ani Elena ani Ona. Od zawsze ich celem było zlikwidowanie pierwotnego i proszę... dopięły swego.
Podniosłam swoje ciało i podeszłam do czarownicy.
- Caroline, posłuchaj... - Chciała się tłumaczyć, wybielać, ale nie pozwoliłam na to. Jej przepełnione nienawiścią słowa bolały jak diabli.
- Nie zaczynaj Bonnie. - wyjąkałam przez łzy pełna wściekłości.
- Nie jesteś obiektywna, Caroline. Postaw się w sytuacji Eleny, musieliśmy... - Oznajmił Stefan bohater. A ja miałam dość tej dziewczyny, wszystko postawiliby na jedną kartę, byle by tylko jej życie uczynić najlepszym.
- Nie! To ty mnie posłuchaj! - Podeszłam krok bliżej.
- Przez cały czas liczy się tylko Ona! - wykrzyknęłam.
- Przestań.. - Stefan przerwał mi z ironicznym uśmieszkiem wbijając wzrok w buty. Jakbym była dawną Caroline, paplającą swoje mądrości.
- I wiesz co? Ja mam tego dość, wszędzie widzę i słyszę Elenę! Mam to gdzieś co jej się stanie, rozumiesz? Skoro jest wampirem, niech sama zadba o swój tyłek! Ja jakoś nie miałam takiej obstawy na każdym kroku! - Przypomniałam tamte czasy celowo, bo Stefan przecież pomagał mi przejść przez ten trudny okres, a teraz zdawał się zapomnieć o wszystkim co się dla mnie liczyło, a o czym wiedział i z pewnością doskonale pamiętał. To bolało.
- Jak możesz... - wtrąciła się Bonnie kiwając głową z nie dowierzania. Jakbym znowu była czemuś winna.
- Jak ja mogę?! - Parsknęłam w jej stronę.
- Tak ty! On cię zmanipulował! Cały czas to robił! Gdzie twój rozsądek Caroline!?
- Nikt mnie nie zmuszał do niczego, wbij sobie to do głowy. - Ostrzegłam czarownicę.
- Skąd masz pewność? - Krzyknęła

- A skąd ty masz tę pewność!? - przechyliłam głowę ze zdziwnienia. Co za hipokryzja. Nie mogłam tego słuchać.
- Bo to jest Klaus! Na litość Boską Caroline opamiętaj się!
- właśnie dlatego mam tę pewność. Bo to jest Klaus. - Odpowiedziałam z uśmiechem patrząc w ich twarze.
- Jest ostatnią osobą, która by mnie skrzywdziła. - Oznajmiłam i spojrzałam w stronę salonu. Przełknęłam ślinę i wyszłam bez słowa.
 Całą drogę nie myślałam. Byłam pusta i oczyszczona z wszelkich emocji. Podejrzewam że nawet śmierć nie zrobiłaby na mnie wrażenia. Czas też mnie nie dotyczył, był za mną.
Być może to oni zawsze mieli rację, a ja słodko i dziecinnie pławiłam się w swoich domysłach, grałam w tę GRĘ...
z nim.
Kiedyś powiedział mi, że to wszystko nie wystarczy, że jestem ponad to i że w pewnej chwili swojego wampirzego życia zwyczajnie... zapragnę.
Zapragnę czegoś więcej, będę chciała czuć mocniej i móc wszystko, co do tej pory było zamknięte za drzwiami Mystic Falls i niedostępne dla mnie.

I trafił w sedno. Miał rację. Choć teraz jest już za późno, żebym mogła mu to powiedzieć, żebym mogła wyjaśnić i przeprosić, dlaczego tak wiele razy go raniłam, dlaczego tak mocno trzymałam się rozsądku, choć usilnie chciałam być obok niego, poznawać każdą jego część duszy.

Bałam się przyznać, że to on ma rację.

Uchyliłam drzwi, mama stała w salonie dyskutując na temat jakiegoś śledztwa. Spojrzałam na nią ukradkiem i przez moment zdawało mi się, że straciłyśmy to coś. Tę więź między córką a matką, która podobno nigdy nie znika.

Poszłam do siebie, rzuciłam katanę na łóżko i podeszłam do okna odchylając lekko zasłonę.

Deszcz skupiał uwagę wszystkich, a najbardziej małego chłopca kilkanaście metrów od domu, który układal kamienie na chodniku i zabawnie skakał po kałużach. Uśmiechnęłam się. Uśmiechnęłam do wspomnień.

Miał ok. 9 lat i w pewnej chwili spojrzał w moją stronę. Przechyliłam głowę z zastanowienia, w końcu nie było możliwości, żeby taki brzdąc ujrzał mnie z takiej odległości.

Patrzył na mnie przez dłuższą chwilę, nie odrywając wzroku ani na moment. Stukał kamieniem w asfalt, chyba po to by mnie zdenerwować.

Za każdym razem robił to głośniej, głośniej, głośniej.

I cieszył się, że irytuje mnie ten odgłos. Postanowiłam zbiec na dół.

- Mamo zaraz wracam! - Ubrałam katanę i zatrzasnęłam drzwi.

Chłopiec znajdował się ok. 20 metrów ode mnie. Szłam powoli chodnikiem i wpatrywałam się w jego reakcję.

Miał ciemne, lekko pokręcone włoski zaczesane na bok i sprawiał wrażenie upartego małego rozkapryszonego dzieciaka, który myśli że może wszystko.

Podeszłam bliżej, sprawdzając reakcje chłopca. Nie chciałam, żeby się speszył i uciekł.

Podniósł wzrok.

- wiedziałem że przyjdziesz. - Oznajmił pewnym ale dziecięcym głosem, który trochę mnie przeraził. Przełknęłam ślinę i ukucnęłam obok chłopca, wydawał się być inny od reszty dzieci jakie znam.
- Gdzie są twoi rodzice? - zapytałam zbliżając dłonią do kamienia obok, chcąc tym samym nawiązać jakiś kontakt.
- Zostaw. - chłopiec odsunął moją ręke. Zdziwiło mnie to. Miał refleks trzeba przyznać.
- Spryciarz z ciebie. - Odparłam z lekkim uśmiechem.
- Dlaczego spryciarz? - Zapytał zaciekawionym głosem. Korzystając z tej chwili, szybko sięgnęłam po jeden z mokrych kamieni i zaczęłam go podrzucać.
- Zmieniłeś temat, skupiając moją uwagę na kamieniu, gdy tak naprawdę dobrze słyszałeś, że zapytałam o rodziców. - Stuknęłam kamieniem o asfalt uśmiechając się przy tym. Chłopiec podniósł wzrok.
- Brawo.. - Co za tupet. Odpowiedział to takim tonem, że gdyby nie jego wzrost wiek i zabawa w kałużach, uznałabym go za dorosłego. Zabrzmiał ironicznie i chyba ma w tym doświadczenie.
- Czyli mały, ale rozgadany i inteligentny, co? - Odbiłam pałeczkę.
- Mniej więcej.  - wrócił do zabawy.
- Odpowiesz na moje pytanie czy nie? - Zapytałam opierając łokcie o kolana,
- Znasz odpowiedź. - Chłopiec przechylał głowę w jedną i drugą stronę na przemian, skupiając całą uwagę na stukaniu kamienia o kamień.
- Nie.. - Zrobiłam smutną minę i zaczęłam układać wieżę z kamieni.
- Na litość boską! - Podniósł roześmiany i sarkastyczny wzrok na mnie i lekko się zaśmiał.
- Gdy powiedziałem, że znasz odpowiedź, nie chodziło mi o to, że NIE odpowiem na twoje pytanie tylko, że doskonale wiesz gdzie są, pytasz tylko żeby podtrzymać konwersację. - To było mocne... Ten mały zadziwia mnie swoim intelektem jak na tak młody wiek.
- To było miłe... będę się zbierać. Nie zmoknij za bardzo!
- Bo oni rujnują wszystko, zawsze, zawsze, zawsze. - Zatrzymał mnie tym zdaniem. Z każdym słowem napierał swoją siłe w zniszczenie kamienia. Ja tylko cicho obserwowałam.
- Oni? - Zapytałam przechylając głowę ze zdziwienia. Chłopiec podniósł spojrzenie i wlepił swoje małe oczka we mnie jakbym tylko ja nie rozumiała tego co chce mi powiedzieć.
- Nie udawaj. - Odpowiedział chichocząc.
- Kto rujnuje wszystko?
- Mój ojciec i brat. - Odpowiedział agresywnie odrzucając kamień daleko od siebie.
- Rozumiem... Gdzie są w takim razie? - Zapytałam z ciekawością.
- A gdzie mogą być? Pewnie bawią się jak dzieci w tej ich piaskownicy dla dorosłych.. - Odparł zrezygnowanym głosem wbijając wzrok w jakiś odległy punkt za mną.
- Piaskownicy dla dorosłych? - Przechyliłam głowę starając się zrozumieć co miał na myśli.
- Kryminalne sprawy. - dodał cicho odwracając wzrok za siebie, jakby sprawdzał czy nikt nie idzie, czy nikt mu nie zagraża.
- Och. - Przeniosłam wzrok na poboczne samochody. Zaciekawił mnie jak cholera.
- Kręci cię to, co? - Zapytał z uśmiechem patrząc mi prosto w twarz.
- Nie, dlaczego miałoby mnie kręcić? - Odpowiedziałam z uśmiechem uciekając wzrokiem.
- Bo lubisz niebezpieczeństwo. Lubisz czuć dreszcz emocji, a kiedy Ci tego brakuje starasz się za wszelką cenę znaleźć coś co zlikwiduje nudę. - Przełknęłam ślinę, ale on dalej kontynuował wpatrzony we mnie jak w książkę...
- Ostatnio nie miałaś zbyt wielu okazji, być może ze względu na rodzinę, albo (zwracając uwagę na twoje loki) ze względu na strach przed ich zniszczeniem, bo przecież ostatnio pogoda nie rozpieszcza. To taka twoja mała obsesja. Lubisz mieć kontrolę, a gdy ci ją zabierają, zamykasz się w sprawach innych myśląc, że robisz słusznie, choć w głębi duszy nienawidzisz tego jak cholera.
- Nie mam racji? - Zapytał dumnym głosem, bacznie obserwując moją reakcję.
- Cóż.. ekhm. - Założyłam kosmyk włosów za ucho nie wiedząc co odpowiedzieć.
- Zaraz powiesz, że jestem małym geniuszem i że jestem taaaki słodki, choć w rzeczywistości czujesz się skrępowana i zła, bo przecież mały rozkapryszony dzieciak, który myśli że może wszystko ma się za kogoś lepszego i mądrzejszęgo od osoby dorosłej, co w twoim mniemaniu jest niedopuszczalne.
- To było.. niesamowite. - Odrzekłam z uśmiechem ale chłopiec jedynie potaknął głową w taki sposób, jakby słyszał to milion razy, codziennie. Potarł dłonie o spodnie strzepując przy tym odłamki piachu i żwiru i zaczął powoli odchodzić.
- Kim jesteś? - Zapytałam.
- Zapytaj mojego ojca - Pokiwał głową wskazując na samochód w oddali.
- To on podarował mi te geny. - Usmiechnął się łobuzersko i poszedł w kierunku mężczyzny stojącego przy samochodzie bacznie obserwującego całe to zdarzenie. Przełknęłam ślinę, całe to zdarzenie było chore. Geniusz który czyta ludzi jak książki.
- Tylko się nie zakochaj! - Mały chłopiec obrócił się ostatni raz i z uśmiechem wsiadł do samochodu razem z ojcem.

Spin-Off

Jestem zawiedziona Julie Plec...
Czy to faktycznie koniec ich historii? :(
Po co Haley? Po co CAMILLE? To jest zasadnicze pytanie...
Naprawdę zamierzają ugłaskać nas jakąś marną kopią Caroline? Nie mieści mi się to w głowie, przecież Klaus nie kochał nikogo przez tak długi okres czasu, co więcej! Nikt nigdy nie był mu na tyle bliski jak ona w przeciągu tych 1000 lat! Nie wyobrażam sobie, że o tak, zakocha się w jakiejś studentce poznanej na ulicy. Klaus moim zdaniem jest zbyt pokręconym i na tyle trudnym charakterem, żeby zapomnieć o Caroline na rzecz jakiejś Camili którą usilnie wpychają nam do gardeł.
To jest niesmaczne i nie trzymające się kupy, nie kupuję tego i nie zamierzam kontynuować oglądania Pamiętników, jeśli zamierzają uciąć tę relacje bo tak im się podoba :|
Co myślicie?

Rozdział 12

Cześć kochani!
Jestem cholernie, ale to cholernie ciekawa i mam tak mnóstwo pytań po 4x09
Cały odcinek jak dla mnie, był wielką emocjonalną bombą, która na końcu wybuchła, z milionem pytań, CO TERAZ?
Jak wy myślicie? Co dalej? Bo ja mam mętlik w głowie...
Julie Plec na twitterze odpowiedziała na pytanie, czy będziemy mogli zobaczyć jeszcze jakieś ich wspólne sceny i Jej odpowiedź trochę mnie uspokoiła i usatysfakcjonowała, chociaż nadal mam mieszane uczucia.
Ale jest chyba dobrze... :)

 

Rozdział 12.

''Przestałem śnić wieki temu, ale sen, który nam się przytrafił z pewnością jest rzeczywisty i najwspanialszy ze wszystkich, którymi śniłem moja droga Caroline.
Proszę, nie budźmy się z niego.
Niech trwa...
Klaus.''

Obracałem skrawkiem papieru przez ułamek sekundy, nie wierzyłem, że tak się kończy ta historia. Zacisnąłem pięści i powieki z bólu jak zwykłem to robić, gdy coś mnie przerastało i szybko wrzuciłem list do skrzynki.
- Hej, nie wierzę! Znowu kontemplujesz tą sprawę z blondi? - Otarłem pojedynczą łzę, żeby nie dać po sobie poznać niczego.
- Czego chcesz? - Przeszedłem bezwiednie obok Kola nie zamierzając wszczynać kłótni. I choć Irytował mnie stojąc w drzwiach z założonymi rękoma i cynicznym uśmieszkiem, nie zamierzałem wszczynać kłótni.
- Spokojnie! Tego kwiatu jest pół światu Nik, w dodatku bardziej... inteligentniejszego.. - Cicho dodał i roześmiał się z wyraźną ironią w głosie. Obróciłem się starając zachować spokój, ale nie potrafiłem.
- Co powiedziałeś na temat Caroline? - Podszedłem mierząc go wzrokiem, miałem niezmierną ochotę uciszyć jego żałosne aluzje.
- A powiedziałem coś co nie jest prawdą? - Odparł z pewnością siebie.
Przygryzłem wargi i puściłem to mimochodem, wyszedłem z posiadłości.
- Tak tak! Upadnij jeszcze niżej bracie! - Słyszałem w tle jego ironiczne podsumowanie.
wsiadłem do samochodu, a moim celem była jedna osoba.
CAROLINE.
-Caroline! Doskonale wiesz, że to nie miałoby prawa zaistnieć, nigdy!
- Tak.. tak, ale ja.. Stefan, powinieneś wiedzieć co czuję.. - Odparłam cicho, patrząc na jego reakcję. Stefan zawsze był osobą, której mogłam zdradzić to co czuję.
- Posłuchaj.. - Zaczął spokojnie siadając na przeciwko mnie.
- Klaus manipuluje każdym, by tylko osiągnąć to czego pragnie. Jeśli byłoby inaczej, to coś.. ta relacja między wami nadal by istniała, a tak nie jest, rozumiesz? - Patrzył mi głęboko w oczy, ale wyglądał jak gdyby sam w to nie wierzył, jakby mówił to co jest słuszne, a nie zgodne z rzeczywistością. - Spojrzałam w sufit, by powstrzymać płacz.
- Chodź tutaj do mnie. - Otworzył przede mną swoje ramiona, żebym mogła schować w nich swój smutek.
- Dziękuje Ci. - wymamrotałam kilka słów przez łzy, a mój przyjaciel głaskał mnie po pukli loków, by uspokoić moje emocje.
- Cii, Caroline spokojnie. - Pocałował mnie w czoło, czułam się naprawdę spokojnie, odjął mój ból chociaż na moment.
Po chwili rozległo się głośne pukanie do drzwi, wzdrygnęłam się nerwowo wyrwana nagle z objęć Morfeusza i spojrzałam na Stefana.
- Spodziewasz się kogoś? - Zapytałam.
- To pewnie Damon, miał dostarczyć mi kilka informacji na pewien temat. Zaraz wracam, nie ruszaj się. - Posłał mi ciepły uśmiech.
STEFAN.
Otworzyłem drzwi, a w nich stanął nikt inny jak Klaus. Zmierzyłem go badawczo wzrokiem, starając się wyczytać z jego twarzy intencje.
- O co chodzi? - Zapytałem bez emocji.
- Masz... chwilę? - Odparł neutralnie. wyglądał mizernie, jak na najpotężniejszą istotę na ziemi.
- Słuchaj, nie będę udawał, że nie podoba mi się twoja obecność tutaj, dlatego nie.. Nie mam chwili, którą mógłbym Tobie poświęcić. - Odpowiedziałem z uśmiechem i zamknąłem drzwi.
- Hej Stefan, nie niszcz naszej braterskiej więzi, ona będzie trwać zawsze, dobrze o tym wiesz.. - Odpowiedział patrząc na mnie spod byka. Nie odpowiedziałem nic, tylko wpuściłem go do środka.
CAROLINE.
- Ehh dlaczego jesteście tak niemiłosiernie twarde? - Mruknęłam sama do siebie układając poduszki na kanapie.
- Caroline...
- Tak Stefan? - Odparłam odwracając się w kierunku przedpokoju.
- Masz.. gościa.
Przełknęłam ślinę wpatrując się przez pewien czas w jeden punkt. Pokiwałam twierdząco głową. Zobaczyłam go, był wrakiem. Było mi go żal, i jedyne czego chciałam to zasnąć w jego ramionach na wieki, ale.. to by nie było słuszne, nie byłoby zgodne z zasadami.
Podszedł bliżej i usiadł obok mnie na kanapie. Spojrzałam na Stefana, który nadal stał w oddali sprawdzając czy wszystko jest ok. Po chwili odszedł.
Przez minutę panowała krępująca cisza, Klaus patrzył w ziemię starając się ułożyć coś w głowie, a ja bałam się co za moment mogę usłyszeć. Spojrzał na mnie jednym z tych spojrzeń, za które oddałabym wszystko.
- Posłuchaj mnie uważnie, bo to co zaraz powiem jest jedyną rzeczą na świecie, której... której się boję. - Przełknął nerwowo ślinę zaciskając przy tym powieki.
- Moje życie nie jest, nigdy nie było takim jakie chciałem aby było. większość czynów, słów jakie mu towarzyszą są następstwem wydarzeń poprzedzających je. - Delikatnie wygiął usta w kształcie uśmiechu, odwzajemniłam go i  nie chciałam mu przerywać.
- Zawsze pokładałem nadzieję w swojej potędze, w tym, że jestem nieśmiertelny i niezniszczalny, ale... myliłem się. I chcę abyś wiedziała, że Ty.. - Przerwał na chwilę i chwycił moją dłoń.
- Ty jesteś cudem, który los postawił na mojej drodze. wszystko czego pragnąłem, czego kiedykolwiek szukałem jest... tutaj... - Objął mój policzek.
- Starałem się wypierać każde dobro, które mnie spotykało, przez moment nawet chciałem wyprzeć Cię z mojego umysłu, usunąć na zawsze, ale nie potrafię. Nie potrafię...
- Caroline, nie budźmy się z tego snu, błagam. - Uklęknął i podniósł moje ściśnięte dłonie pod usta.
- Koch.. - Przełknęłam ślinę na dźwięk tego słowa, a do oczu napłynęły mi łzy. Zaśmiał się z bezsilności i chyba z własnej głupoty. Podniósł wzrok i całkiem poważnie powiedział to na głos.
- Kocham Cię. Pokochałem w tobie dobro, siłę, to światło którym oświetliłaś moją ciemną duszę. Zawdzięczam Ci wszystko. Jesteś moim snem, o którym śniłem, a który był nie realny.
- Dlatego proszę Cię, muszę wiedzieć czy Ty.. czy ty te.. - Doskonale wiedziałam o co chciał mnie zapytać i nie wytrzymałam, przerwałam mu, przysunęłam się bliżej objęłam jego szyję i złożyłam na jego ustach delikatny pocałunek jako odpowiedź na wszystkie Jego pytania...

Rozdział 11

Znowu nawaliłam, co? Nie zamierzam się usprawiedliwiać ani wybielać, przepraszam :(
Dziękuje wszystkim za komentowanie mojego bloga, to naprawdę pozytywne uczucie, że ktoś zainteresował się moją kulawą twórczością, innymi słowy wielkie dzięki.
Tony miłości płyną do was ode mnie :*
Chciałabym jeszcze wspomnieć o 4x07 i zdjęciach naszej Klaroline.
Jeśli chodzi o całą sprawę, to moim zdaniem, czeka nas coś większego niż możemy przypuszczać.. Cała sprawa z planem Tylera może być powiązana z obecnością Klausa na Miss Mystic Falls, ale! To by było zbyt proste, gdyby Caroline była tylko przynętą. Tyler sam ją pcha w jego ramiona zachowując się w ten sposób, a ja nie rozumiem i nie ogarniam jej postawy.. Gdyby facet którego kocham, kazał mi zostać przynętą tylko po to, żeby odegrać się w chory sposób na swoim wrogu, to odpuściłabym taki związek.
Zobaczymy jak zachowa się Caroline, wydaje mi się, że będzie zbliżać się do Klausa etapami. Powoli zacznie rozumieć, że to co Tyler robi, w jaki sposób zaczął się zachowywać jest sprzeczne z tym, jak chciałaby aby wyglądał ich związek.

Rozdział 11.

Kilka lodowatych kropel opływających moje ciało, zawsze było słodkim wybawieniem od nadmiaru emocji. Moje życie nigdy nie było tak idealnie ułożone, wszystkie klocki są na swoich miejscach, a pionki właściwie zgrane kolorami. Z ukojenia w kolejne, tym razem dla moich uszu. Jego idealny baryton brzmiał jak kompozycja dokładnie wszystkiego czego możesz chcieć od życia. A to tylko głos, powiesz gdzie reszta? - Uśmiechnęłam się do siebie  i sięgnęłam po jedwabny beżowy ręcznik, który owinęłam starannie wokół talii. Mokre kosmyki włosów delikatnie opadały na ramiona, subtelnie mocząc moją skórę. Osuszyłam włosy, nałożyłam makijaż, i wyszłam z łazienki.
- Gotowa? - zapytał lustrując mnie od stóp do głów.
- Jak widać... - Odpowiedziałam kusząco, zdając sobie sprawę, że w samym ręczniku napewno mi się nie oprze.
zaśmiał się, jak ja uwielbiałam tą radość.
- Hej! No co? - Odparłam w nadzieji, że zmięknie i spędzimy ten czas w domu.
- Ubieraj się! Nie mamy czasu. - Rzucił w moją stronę czarną sukienkę z paskiem i upił łyk swojego tradycyjnego trunku. Zmarszczyłam czoło i wykrzywiłam usta w grymasie obrażonej małej dziewczynki. Był jednak nieugięty.
- Jesteś pewien, że chcesz tam pójść? - Pytałam nakładając sukienkę. Starałam się czynić to w jak najbardziej fantazyjny sposób. Układałam obcisłe warstwy materiału na biodra, starając się ukazać wszelkie krągłości.
- Ekhm. - Parsknął patrząc na mnie spod byka, jednym z tych spojrzeń które zaczynają i kończą się tak jak ostatnio. Czyli byłam co raz bliżej celu...
- Czyżbyś się rozmyślił? - Odpowiedziałam układając włosy na bok. Przeszłam obok niego ocierając dłonią jego nadgarstek. Chwycił mnie w swoje ramiona i szybko przyciągnął do siebie.
- Kocham Cię. - Jego aksamitna dłoń gładziła mój policzek. A spojrzenie nadawało całej etiudzie specyficznego charakteru.
- Ja Ciebie też. - Odwzajemniłam uśmiech i pocałowałam go w policzek. Chwycił mnie za rękę i wyszliśmy.
To miał być wielki dzień.. Mieliśmy oficjalnie ogłosić, ze jesteśmy parą. Elena, Bonnie, Stefan, Damon nawet moja mama nie mieli pojęcia, że ja i największe zło tego miasteczka jesteśmy razem. Nic nie mogłam poradzić na to, że tak szaleńczo go kocham. - Odwróciłam głowę w jego stronę i chwyciłam jedną z dłoni, którą trzymał swobodnie. Z głośników dobiegały jego ulubione melodie.
''Every whisper
Of every waking hour
I'm choosing my confessions
Trying to keep an eye on you
Like a hurt lost and blinded fool
Oh no, I've said too much
I set it up''
Bacznie obserwowałam Jego reakcję, zobaczyłam ból. Zmarszczyłam czoło, nie miałam pojęcia dlaczego tak zareagował. Po kilku słowach przewinął dalej i przeniósł wzrok za okno.
- Hej... co jest? - złapałam go za ramię i odwróciłam do siebie. Odpowiedział  udawanym uśmiechem. Czułam, że coś jest nie tak.
- Nic, nic Caroline, wysiadaj. - Obkrążył samochód, otworzył mi drzwi i podał rękę.
- Przecież widzę. - Założyłam ręce na siebie i oczekiwałam wyjaśnień. Nie zamierzałam nigdzie iść, dopóki nie dowiem się co jest grane.
- Mówię poważnie! Nic mi nie jest, chodź albo zmuszę Cię żebyś to zrobiła.
- Niech Ci będzie!  - Podałam mu rękę a On złapał mnie w pasie i mocno przytulił.
- Nie myśl że i tak Ci odpuszczę. - Pokiwałam ostrzegawczo palcem, poprawiłam sukienkę i poszliśmy w kierunku drzwi, za którymi miała odbyć się jedna z większych corocznych imprez.
- Ty to zrobisz, czy ja? - zapytał pewnym głosem, wyczuł że obawiam się tego spotkania. Wiedziałam, że to nie będzie proste... Wszyscy byli pewni, że  przybęde we własnym towarzystwie, w końcu ja i Tyler to przeszłość, z kim innym mogłabym więc przyjść? Tym bardziej, że nie wiedzieli, jak długo borykałam się i borykam z podjęciem ostatecznej decyzji. Zaczerpnęłam głęboki oddech i pokiwałam twierdząco głową. Klaus  ścisnął moją dłoń i oczekiwaliśmy otwarcia. Słyszałam dobiegający śmiech Eleny i jej szybkie kroki, spojrzałam na moją miłość zlęknionym wzrokiem, a On założył kosmyk moich włosów za ucho. Drzwi się otworzyły, a w nich wyrosła postać Eleny i Stefana. Oboje mieli zszokowane miny, Stefan spojrzał na Klausa a potem na mnie, Elena przełknęła nerwowo ślinę i skleiła jakieś zdanie, po czym wskazała ręką na salon.
- ekhmm.. - Klaus sporjzał na mnie wymownie, co za irytująca sytuacja, wyobrażam sobie jak musiał się czuć.. Nie mógł przejść przez drzwi bo nie był nigdy mile widziany.
Elena poszła, Stefan się domyślił i zaprosił nas do środka, obdarzając lekkim uśmiechem. Było mi trochę łatwiej wiedząc, że w przeszłości Stefan i Klaus byli przyjaciółmi. Przez cały czas trzymał mocno mnie za rękę, chociaż z zewnątrz zgrywał znanego wszystkim twardziela.
Przed nami wyłoniło się kilkanaście osób, Bonnie z Jerem siedzieli na kanapie dyskutując na jakiś temat, Elena obserwowała nas w milczeniu przez krótką chwilę. Damon wszedł do pokoju upijając łyk Bourbonu, którym po chwili się zakrztusił, albo tylko bezczlenie udawał.
- Zaraz się porzygam... - Odparsknął złośliwie.
- Żeby była jasność.. - Mój kochany zaczął pewnym głosem, spojrzałam na Niego ze strachem.
- Jestem tutaj dla Caroline, wiem że mnie nie znosicie, co zresztą działa w obie strony, więc postarajmy się przez to przejść bez zbędnych komentarzy, albo wyrwę wam wnętrzności, wybór należy do was. - Obdarzył wszystkich udawanym usmiechem,  czułam się cholernie głupio, nie z powodu tego co powiedział, ale... czy tak miał wyglądać nasz związek zawsze? Czy taka czeka nas przyszłość? Nigdy przecież nie zaakceptują mojego wyboru, dlaczego? Gdy Damon był złośliwym chamem bez skrupułów mordującym niewinne osoby, to Stefan, Bonnie i reszta jakoś to zaakceptowali, dlaczego nie może być tak samo w tym przypadku? - zastanawiałam się w milczeniu, stres osiągał apogeum, najchętniej uciekłabym stąd jak najdalej i przespała resztę dnia w domu. Moje kontemplacje nagle przerwało muśnięcie, subtelnie ciepłe muśnięcie moich ust . Pewnie zrobił to specjalnie... Podobało mi się, nie zamierzałam przestać go całować tylko z tego względu, że nas obserwują. Jego ciepłe pocałunki były wybawieniem z tej stresującej sytuacji.
- ekhm, rozgośccie się, reszta ludzi jest na zewnątrz. - Oznajmiła Elena wyrywając mnie z tego snu, patrzyła z zażenowaniem, co chwilę odwracając wzrok na Stefana. Nie uszło to mojej uwadze, zresztą żaden szczegół nie uszedł.  Goście się rozeszli w swoje strony, jedni poszli na zewnątrz inni do innych pomieszczeń.
- Ale.. jak to, od jak dawna, wy..? - Zapytał cicho Stefan, Klaus spojrzał na mnie z ciepłym uśmiechem i odpowiedział pełen wewnętrznego spokoju.
- Od zawsze. - Odparł dumnie i obdarzył mnie czułym spojrzeniem, Stefan zerkał już bez zdziwienia, tylko uśmiechał się łobuzersko, nie mając żadnych pretensji, ani wyrzutów. Zaakceptował ten fakt, przyjął to na klatę co ułatwiło mi przetrwanie tej całej farsy. Zawsze liczyłam się z Jego opinią, był w końcu moim przyjacielem.
Udaliśmy się w kierunku barku, gdzie stało kilka butelek przepełnionych winem.
Klaus otworzył butelkę jednym szybkim ruchem i napełnił mój kieliszek do połowy. Upiłam kilka łyków, było wyjątkowo subtelne, jakby trafione idealnie w mój gust.
- Pyszny! - Oznajmiłam radośnie, delektując się jego smakiem. Pierwotny nalewając kolejny, tym razem dla siebie, patrzył na mnie wymownie, zdecydowanie miał ochotę pobyć sam na sam.
- Przestań patrzeć na mnie tym wzrokiem.. - zauważyłam delikatnie, chociaż miałam ochotę stąd wyjść i wyjechać tylko z nim, gdzieś daleko, najdalej. Miliony różnych uczuć kłębiło się we mnie chcąc znaleźć upust na zewnątrz.
- Kocham Cię, co jest złego w tym, że chcę to okazywać? - Zapytał upijając łyk czerwonego wina.
- Niiic, nic złego.. - poklepałam go po torsie. - Po prostu.. przyzwyczajajmy ich wolniej i subtelniej, ok? To dla mnie też jest nowa sytuacja. - Pogłaskałam go po policzku i poszłam wolnym krokiem w stronę gości.
Mijałam tych wszystkich znanych mi ludzi, moich znajomych, przyjaciół, ale większość patrzyła na mnie z wyraźnym wyrazem twarzy 'odsuńcie się, trędowata' czułam się okropnie, ale najwidocznej potrzeba im było czasu. Czasu na zrozumienie i zaakceptowanie. Minęłam Damona, który spojrzał na mnie z pogardą i oczywście wyprowadził z równowagi.
- Barbie! Powiedz mi że to tylko idiotyczny kawał. - Zatrzymałam się, wzięłam głębszy oddech i spojrzałam mu prosto w oczy.
- Ani słowa więcej... - Zlustrowałam go spojrzeniem. Upił łyk bourbona i prychnął ironicznie.
- Tylko uważaj żeby Twój kochaś nie dowiedział się o naszym gorącym seksie! No.. właściwie to było ich kilka... - Powiedział to takim tonem, że gdyby nie hałas panujący wokół, ludzie mogliby to usłyszeć bez problemu, a co dopiero Klaus, do czego nie mogłam dopuścić. Złość zaczęła we mnie buzować na tyle, że byłam w stanie rzucić się na Niego i wbić kołek, albo przynajmniej dobrze potarasować mu kości... I.. zrobiłam to, tak ja, Caroline Forbes stanęłam w obronie Pierwotnego.
- Hej! Spokojnie, spokojnie Barbie! - Starał się mnie uspokoić, nieudolnie, rzuciłam nim o ziemię po raz drugi. Poprawiłam pukle loków i sukienkę.
- Auu, przesadziłaś. - Przyjął grymas odwetu i tym razem on rzucił mną o ziemię.
- Jak ją nazwałeś? - Poczułam dłonie które znałam, Klaus odkleił mnie od Damona i stanęli twarzą w twarz.
- Twoja głupiutka piękność sama mnie sprowokowała. - Odparsknął wskazując na mnie palcem, wyszczerzyłam kły i ponownie przyjęłam grymas zabójcy, ale naszczęście Stefan zdołał mnie opanować przyciągając do siebie.
- Puść mnie! - Zaczęłam usilnie wyrywać się z uścisku Stefana, ten zaś obezwładniał moje ruchy.
- Zostaw go! Słyszysz? Zostaw go! - Krzyczałam pełna wściekłości i chęci odegrania się.
Klaus nie zwracał na mnie uwagi, był przejęty kłótnią z Damonem. Tak usilnie chciałam mieć w tym swój udział, ale oboje trzymali mnie z dala od zdarzenia. Irytowało mnie, że nadal traktują mnie jak Caroline z przed kilku lat, zidiociałą blond kretynkę, nie umiejącą się postawić...nie mającą własnego zdania..
Obróciłam się do Stefana, a moim oczom ukazał się wianuszek obserwujących nas gapiów. Elena, Bonnie, Matt...Patrzyli zawiedzionym wzrokiem, jakby oskarżali mnie o największe przestępstwo w dziejach ludzkości. Czy było coś złego w tym, że chciałam ratować osobę na której mi zależy? Najwidoczniej dla nich tak. Cudem wykaraskałam się  z objęć Stefana i przejęłam kontrolę nad sytuacją między Damonem i Pierwotnym.
- Hej! Hej! Hej! Klaus, uspokój sie! Spójrz na mnie! hej, popatrz na mnie... - Przełknęłam ślinę i patrzyłam mu głęboko w oczy, nie wiedziałam czy jestem wystarczająco pewna tego co robię, ale za wszelką cenę chciałam sprowadzić Go na właściwe tory. Pomyślałam, że jeśli nie zacznę od dziś, nie uda mi się nigdy. Patrzył na mnie jeszcze przez chwilę przyciskając co raz to mocniej szyję Damona. Nasze spojrzenie przenikało się w całości, wyraz jego twarzy sugerował, abym nie przestawała, co mnie zdziwiło. Powoli czułam i widziałam jak cała złość odpływa. Jak wraca, wraca do mnie. Reszta patrzyła na nas, jak na jakieś niemożliwe wydarzenie, które nie miało mieć prawa się udać. A jednak.
Przyciągnęłam go do siebie, a On nie sprzeciwiał się, odpuścił. Poczułam ulgę i spojrzałam ukradkiem na Elenę, była w wyraźnym szoku, jakby objawił Jej się duch święty. Cóż, byłam z siebie dumna. Klaus objął mnie w pasie, był lekko poirytowany, że odpuścił, ale z drugiej strony, jakaś jego cząstka wyraźnie mówiła, że to było właściwe. Uśmiechnęłam się do niego, żeby dodać otuchy.
- Już wszystko w porządku, jestem przy Tobie. - Patrzył na mnie jak na wybawicielkę, a za razem jak na winną, jakbym go zdradziła. Pogłaskałam go po policzku.
- Koniec przedstawienia ludzie! Możecie się rozejść. - Parsknęłam ironicznie, denerwowali mnie jak nigdy, nie byliśmy do cholery jakimiś aktorami, którzy odgrywali scenę, byliśmy sobą. Byliśmy zakochani, ale nieświadomi.  To może nie być nawet sama miłość, lecz coś mniej lub coś więcej, ale o wiele bardziej istotniejszego niż nam się wydaje. Odeszliśmy w ciche miejsce, czułam już w powietrzu kłótnię...
- Dlaczego to zrobiłaś!? - Zaczął mną potrząsać patrząc głęboko w oczy.
- Przestań! Zrobiłam to bo uważałam, że robię najistotniejszą rzecz na świecie. - Odpowiedziałam pewnym głosem.
- Jak mogłaś mnie zbłaźnić przy wszystkich!? Dlaczego?!  - Jego dłonie delikatnie zsuwały się z moich ramion, a twarz przybrała grymas gorzkiego smutku.
- Ta rozmowa zaczyna mnie nudzić.. - Dodał po chwili.
- Bo jest niewygodna dla Ciebie? - Spojrzałam na niego ze złością i z żalem jednocześnie. Jak mógł nawet nie podziękować. Nie rozumiałam kim on jest. Raz jest dobrze raz źle, jak na karuzeli. A ja właśnie czuję, że zwymiotuję od zbyt dużej prędkości.
- Nie! Caroline! Bo ja już taki jestem! Zrozum! Nigdy nie będę aniołem! Nie naprawiaj mnie, bo prędzej pozbawię Cię życia! - Odpowiedział ze łzami w oczach.
- Kocham Cię, czemu ciągle o tym zapominasz?! - wykrzyczałam, zatrzymał się w połowie kroku, nadal stał do mnie odwrócony plecami, wyobrażałam sobie jak zaciska oczy w bólu, ale to nie miało znaczenia. Chciałam tylko żeby było dobrze, żeby było jak kilka godzin temu.
- To Ty cały czas o tym zapominasz! Starasz się mnie nawracać wbrew mojej woli! - Odparsknął zdenerwowany. Przygryzłam nerwowo wargi i trudem powstrzymałam łzy.
- Tak bardzo Cię nienawidzę, gdy tak mówisz, gdy myslisz w ten sposób! Gdy patrzysz na mnie tak jak teraz! Nienawidzę Cię tak bardzo! - Puściły mi nerwy. Przechylił głowę w niedowierzaniu i zacisnął pięści. Teraz, właśnie w tym momencie bałam się, że mnie skrzywdzi.
- Pamiętaj, że gdy teraz odejdziesz, to już nie ma powrotu, bo dałam Ci szansę, a ty ją zaprzepaściłeś! Chcesz nas niszczyć? Proszę bardzo, ale nie licz na kolejne wybaczenie. Zlustrowałam go wzrokiem pełnym łez, które udało mi się schować. Przyjęłam maskę dumnej dawnej Caroline, chyba tak było łatwiej. Łatwiej było nie być sobą w tej chwili.
Pożegnałam się z Eleną, Stefanem udając że wszystko jest w porządku.
Nawet nie wiem kiedy znalazłam się w domu. Nie było nikogo, byłam wykończona dzisiejszym dniem, jedyne co zdołałam zrobić to napisać kilka niemrawych słów, które chciałabym móc wypowiedzieć mu prosto w twarz, wypowiedzieć je też samej sobie i uświadomić sobie rzeczywistość. Zaczęłam bazgrać na kawałku papieru słowa, których już żałuję.

''Nie potrafię przekazać Ci tego w inny sposób niż ten, mam nadzieję, że zrozumiesz w jakiej sytuacji się znajduję, w jakiej oboje się znajdujemy.
Dziś uświadomiłam sobie kim jestem teraz, a kim byłam kiedyś. Kim nie będę mogła być będąc z Tobą...
Utknęłam w dziwnym labiryncie własnych myśli, przekonań, własnego sumienia..
Moja moralność umiera
Moja wrażliwość otwiera drzwi złu
I nawet okropna chęć naprawienia Ciebie, nie potrafi przebić się przez mur przyzwoitości jaką powinnam zachować
Jak daleko to zabrnie, nim stracę siebie samą
Czy tego chcę? Czy powinnam porzucić wszystko w imię miłości?
Bo prawda choć głupia jest taka, że nie potrafię żyć bez Ciebie
Jestem cholerną szczęściarą, że miałam możliwość ujrzenia Cię takim jaki jesteś naprawdę
Miałam możliwość zrozumienia tego wszystkiego czym się kierujesz
Siedzisz w mojej głowie od czasu, gdy mnie uratowałeś
Gdy zrobiłeś to tak wiele razy
Gdy uratowałeś każdą część mnie, w każdy możliwy sposób 
I chcę, abyś wiedział, że to nie Twoja wina, bo jedyną osobą która mnie niszczy, jestem ja sama.
Caroline .''

Rozdział 10

Moi Kochani...Przepraszam za tak długą nieobecność, nic mnie usprawiedliwia, wiem! :(
Jestem zawalona pracą, nauką i innymi obowiązkami których nie mogę zaniedbywać. Naprawdę ogromnie przepraszam za nieobecność. Nawet nie wiem czy ktoś w ogóle nadal czeka na nowy rozdział, czy może już sobie odpuściliście. No nic, mam cichą nadzieję, że jednak ktoś przeczyta te dzisiejsze wypocinki.
Nie zamierzam kończyć z pisaniem! wręcz przeciwnie :) Zaczął się co prawda 4 sezon i każdy jest skupiony na nowych odcinkach, na swoich ulubionych bohaterach, a poboczne opowiadania mogą was nie interesować, liczę się z tym, ale mam nadzieję że nadal będę mogła mieć tę przyjemność uzupełniania waszego czasu raz w tygodniu nowym rozdziałem :) (może nawet dwa razy) ;) wszystko teraz zależy od was.
Mam do nadrobienia mnóóóstwo waszych pięknych opowiadań, więc muszę jakoś rozplanować sobie kilka dni i wziąść się do roboty!:)
Mile widziane są również wasze powiadomienia w komentarzach o nowych wpisach, będzie mi o niebo łatwiej.
Jeszcze co do KLAROLINE, wiecie co? Nie wiem jak wy, ale ja po ostatnim wywiadzie z Josephem i Candice dla bodajże zap2it, jestem niemalże pewna w 100% że Klaus i Caroline to będzie epicki romans 4 sezonu :D może nie tak prędko jak byśmy tego chcieli, i może niestety nie na zawsze, ale czuję, że dostaniemy to czego chcemy od tak dawna!:) Musi tak być!
Dobra, przechodzę do rozdziału., który niestety jest krótki, bo nie mam pojęcia czy ktoś jeszcze mnie tutaj odwiedza.
Buziaki kochani :*



Rozdział 10.

''Mówią, że gdy miłość dotknie nas ten jedyny raz, najprawdziwszy raz i ostatni jaki mógł nas spotkać, to na wieki nie będziemy potrafili już żyć bez tej drugiej osoby... Coś w tym jest. Brak mi tchu gdy jesteś chociaż kilka kroków dalej. Dziś, moja nadroższa, czuję że spotkała nas ona, na drodze egzystencji chwyciła nas za ramię i odwróciła do siebie niesprawiedliwa, bolesna ale jakże wielka w swej prostocie miłość...
Kocham Cię Caroline, choć to słowo to zbyt mało, byś wiedziała jak ważna dla mnie jesteś..

Klaus.''

Nastał poranek, nocy nie jestem w stanie sobie przypomnieć, zbyt wiele emocji, kochaliśmy się jak szaleńcy.
Obracałam skrawek pergaminu, który Klaus zostawił na pościeli. Przeciągnęłam się by rozprostować kości. Promienie słoneczne padały na aksamitną i błękitną pościel, która nadal unosiła Jego słodki zapach, był mieszanką wybuchową tajemnicy, szarmanckości, niebywałej dojrzałości i.. i .. OGROMU seksapilu. Boże! Caroline opanuj swój popęd bo zwariujesz! Potrząsnęłam głową by ocudzić emocje, ułożyłam kosmyk włosów za ucho i okryłam swoje ciało jego koszulą. Podciągnęłam szerokie i zdecydowanie za wielkie rękawy pod nos, przymknęłam subtelnie powieki i czułam miłość. Podeszłam do okna rozanielona, nigdy wcześniej z nikim innym nie czułam się tak wyjątkowa, tak tak.. ważna. Byłam nastolatką, pełną idiotycznych pomysłów nie mających tak naprawdę sensu, a teraz .. teraz jestem.. - Spojrzałam w okno i upiłam łyk złotej cieczy.
-Kobietą. - westchnęłam dumnie do siebie i oblizałam usta z kilku kropel trunku.
Odłożyłam szklankę na miejsce i wzięłam się za sprzątanie ogromu bałaganu, którego byliśmy autorami, kilku rozbitych wazonów i potarganych zasłon. Usmiechnęłam się łobuzersko do wspomnień wczorajszej nocy i kontynuowałam. Nie mogłam bujać w obłokach, bo nigdy bym tego nie sprzątnęła.
Podnosiłam ubrania i układałam je w kostkę. Potem przyszedł czas na zasłony. Zdjęłam te bezużyteczne i założyłam nowe, świeże w kolorze lawendy. Ułożyłam ręcę na biodrach i westchnęłam.
-No Caroline! NIezła robota! - Potrząsnęłam dłońmi o siebie i zatęskniłam. Za nim. Poczułam ukłucie jego nieobecności, które nie zdawało się odpłynąć w nieznane. Co za uparte uczucie! Pomyślałam. Chwyciłam komórkę w dłonie i wybrałam numer Klausa.
- Abonent jest czasowo niedostępny, proszę zadzwonić później
- Świetnie! - Mruknęłam nerwowo i odłożyłam telefon na miejsce.
- Mamy całą wieczność, Caroline. - Poczułam gorący oddech na szyji i ciepłe dłonie na talii. Przymknęłam oczy z rozkoszy i przygryzłam lekko wargę. Klaus niesamowicie mnie rozpraszał. Odwróciłam się a On patrzył na mnie tym swoim łobuzerskim uśmiechem. Rzuciłam nim na łóżko i zaczęłam obdarowywać pocałunkami. Każdy jeden odwzajemniał z większą siłą i namiętnością, ale nadal był przy tym niesamowicie delikatny i subtelny. Byliśmy jednością, słodkim duetem, który nie śnił się nikomu wcześniej.
Ułożył swoją dłoń na mojej talii i obrócił, teraz ja byłam pod Jego kontrolą. Zaczął łapczywie rozpinać kilka małych guzików koszuli, która okrywała moje ciało. Nie przestawał, na zmianę przejmowaliśmy kontrolę nad sytuacją, ale ja chyba nigdy nie nauczę się cierpliwości i opanowania, jakie On posiada.
- Co za dużo to nie zdrowo. - Mruknął mi do ucha i pocałował czule w obojczyk.
- Kocham Cię. - Odparłam i wtuliłam się w niego całą sobą. Byłam tak bezpieczna, tak spokojna, że mogłabym przespać całe wieki w jego ramionach.
- Gdybym powiedział, że i tak kocham Cię mocniej, co byś odpowiedziała? - Głaskał mnie po głowie, oczekując odpowiedzi. Uśmiechnęłam się delikatnie do siebie, przypomniałwszy o jego uroczym liście, który rano zostawił. Spojrzałam mu głęboko w oczy chcąc rozwiać Jego obawy o moje uczucia, bo wtedy byłam pewna, że zadał to pytanie, żeby dowiedzieć się jak zareaguje. Pochwyciłam Jego podbródek w dłoń i odpowiedziałam.
- Odpowiedziałabym, że Cię kocham, a to i tak zbyt mało, żebyś wiedział jak ważny dla mnie jesteś... - Spoważniał w jednej chwili, mięśnie na Jego twarzy się rozlużniły, patrzył przez kilka sekund prosto w moje oczy, pełne pewności  wypowiedzianych słów. Zauważyłam jedną małą łzę, która pojawiła się w jego oku, Patrzył dokładnie tak samo jak wtedy, gdy uratował mnie przed Alarickiem. Kochałam to spojrzenie. Nie odpowiedział nic, tylko pocałował mnie najdelikatniej jak potrafił i przytulił do siebie z całych sił, jak gdyby nie chciał żebym gdziekolwiek uciekła. Nigdzie nie zamierzałam, bo przy nim jest moje miejsce. Od zawsze było, i będzie tylko ja tego nie zauważałam.

Rozdział 9

Przepraszam, że tak długo nie było rozdziału, ale nawaliła mi klawiatura i kilka przycisków odmówiło posłuszeństwa, co za tym idzie, co chwilę muszę kopiować litery ze schowka :|
Dodatkowo jeszcze nie ochłonęłam po zwiastunie 1 odcinka TVD!!!:D
Tych którzy jeszcze nie widzieli odsyłam tutaj -> http://www.youtube.com/watch?v=n1HAb34nBKI

CAROLINE

Mówią, że egzystencja wampira kończy się podczas wbicia kołka. Cóż, mam odmienne zdanie na ten temat. Dla mnie skończyła się ona właśnie dziś. Zaprzepaściłam największą szansę jaką mogłam kiedykolwiek dostać od losu. Zmarnowałam 2 lata, by być z kimś kto nie był nawet wart mojej uwagi. Jak mogłam być tak ślepa, tak bezmyślna? - westchnąwszy do siebie skierowałam się w ostatnią przecznicę, która prowadziła do Gilbertów. Miałam dokładny plan, Elena wymazuje najgorszą część mojego życia, zapominam o Klausie... chwileczkę, dlaczego najpierw pomyślałam o pierwotnym? - Zszokowałam się w sobie i pokiwałam głową by otrzeźwić umysł. Kilka metrów dzieliło mnie od mojej przyjaciółki. Zastanawiałam się, czy czasem nie będzie to dla niej problemem, może będzie chciała odwieść mnie od tego, tak napewno będzie chciała mnie pouczać, ale jedno wiem na pewno, nie wyjdę stąd dopóki nie pozbędę się tego ciężaru. - Pewnym krokiem podeszłam do drzwi. Nie zdążyłam nawet zapukać, Elena chyba mnie usłyszała.
- No wreszcie! Stęskniłam się za Tobą!  - Przywitała mnie serdecznym uściskiem i wskazała na salon gdzie jak zawsze siedzieli Salvatorowie. weszłam niepewnym krokiem bacznie obserwując ich wyrazy twarzy. Ironiczny zły Damon, dobry ale czasem zbyt potulny Stefan i ja.. największa ofiara losu Mystic Falls. Usiadłam na kanapie w nadziei, że bracia zorientują się i wyjdą.
- Słuchaj Elena.. mam do Ciebie sprawę i... wolałabym porozmawiać na osobności. - Zasugerowałam delikatnie, patrząc na sarkazm malujący się na twarzy Damona. Stefan tylko podniósł ręce w geście poddania i poklepał mnie po ramieniu. Musiał domyślać się, że coś jest nie tak. Elena obdarzyła braci wymownym spojrzeniem, i oboje wyszli.
- Napijesz się czegoś? - Powędrowała szybkim krokiem w stronę lodówki i wyjęła dwa obfite woreczki z lodowatą krwią. Pokręciłam nosem, nie lubiłam zimnej czerwonej cieczy, może tylko z wódką, ale tylko czasem.
- Herbatę.. jesli to nie problem. - Obdarzyłam Elenę serdecznym uśmiechem, w nadzieji że nie będę musiała katować się schłodzonym napojem. Podbiegła i zasiadłwszy obok na sofie wbiła słomkę do swojego woreczka i zaczęła mi się przyglądać ze zmartwieniem.
- Hej...Co się stało? - Pogłaskała mnie po pukli loków, dodając otuchy i zachęcając do otworzenia się i wygadania. Po chwili zaczęłam kleić zdanie po zdaniu wpatrując się niemo w dywan.
- Nie daję już rady Eleno... - Podniosłam wzrok pełen łez. Dziewczyna westchnęła chcąc mi chyba przerwać, ale musiałam kontynuować.
- K..Klaus, On.. zabrał mi połowę duszy i egoistycznie katuje każdego dnia swoją nieobecnością. - wymamrotałam ocierając policzek nasączony słonymi łzami.
- Ale przecież mówiłaś, że jesteś pod Jego urokiem, to normalne że odczuwasz to wszytko, zmanipulował Cię. - Dodała, a ja przełknęłam nerwowo ślinę, okłamywanie mojej przyjaciółki było straszne, ale nie mogłam się przyznać, że nie było żadnego uroku.
- właśnie dlatego tu przyszłam. - Kontynuowałam, objęłam jej dłoń i spojrzałam z błagalnym wzrokiem. Miałam nadzieję,  tak wielką nadzieję, że dziś w końcu będę mogła zapomnieć. Elena patrzyła na mnie w zastanowieniu przez dłuższą chwilę.
- Boże.. T..Ty Chcesz zapomnieć? - westchnęła zaniepokojona i pełna współczucia. Przytaknęłam twierdząco głową. Cała drżałam, łzy płynęły niczym dwa wodospady. Kochałam go, ale nie mogłam pozwolić, by to dłużej trwało.
- Oczywiście, ale.. Jesteś pewna Caroline? - Uniosła mój podbródek i spojrzała głęboko w oczy.
- Jestem. - Odpowiedziałam z uśmiechem wdzięczności, ale jednocześnie żegnałam się w sobie z każdym jednym cudownym wspomnieniem, każdą jedną chwilą z Klausem z Tylerem... Nienawidziłam siebie za to, że tak bardzo mi zależy, że tak mocno potrafiłam pokochać.

KLAUS

Przez całą drogę miliony wspomnień o mojej słodkiej Caroline nie pozwalały mi oddychać.
Czy zdąże? Muszę, nie ma innej możliwości, gdybym ją stracił, a Ona zapomniałaby to wszystko co było między nami, to.. - zacisnąłem dłonie w pięści i przyspieszyłem kroku. Mijałem oświetlone zakamarki Mystic Falls, kilku pijanych kierowców i wracających starszych ludzi z wieczornych spacerów. Uśmiechnąłem się do siebie patrząc na parę starców, prowadzili się ramię w ramię, do końca. Mnie to nigdy się nie przytrafi. - pomyślałem w duchu, a kilka metrów dzieliło mnie już od Gilbertów i mojego jedynego powodu życia.
Moja determinacja osiągnęła taki poziom, że byłbym gotów wyszarpać narządy każdego, kto się natrafi.
Podszedłem pod okna wielkiego białego domu, w pomieszczeniach było jasno, czyli moja kochana Caroline jest u Gilbertówny. wytężyłem słuch ale żaden dzwięk nie zdołał pokonać bariery. Coś nie tak... - Przygryzłem wargi i pewnym krokiem podszedłem do drzwi i zadzwoniłem.
Przede mną wyrosła postać Eleny, przechyliła głowę w zastanowieniu opierając jedną dłoń o framugę drzwi.
- Tak? - Zapytała unosząc brwi.
- wiem, że tutaj jest. - Odpowiedziałem pewnie, patrząc jej prosto w oczy, w nadziei że dziewczyna pozwoli mi wejść do środka. Nie zamierzałem robić problemów, chciałem tylko zatrzymać moją miłość.
- Posłuchaj... - Zaczęła zamykając za sobą cicho drzwi i oparłwszy się o nie dłońmi.
- Błagam.. pozwól mi wejść. - Przerwałem.
- Jak śmiesz tu przychodzić..? - Dziewczyna zmarszczyła czoło i obdarzyła mnie złowrogim spojrzeniem. Nie miałem pojęcia o co chodziło.
- Nie rozumiem, proszę abyś mnie wpuściła raz jedyny, potem możesz zaczarować to miejsce, wezwać Bonnie, nie wiem, cokolwiek. Obiecuję, że nie mam złych zamiarów. - Zauważyłem pewnie.
- Zauroczyłeś ją! Pozbawiłeś Tylera, jak mogłeś? - wycedziła mi prosto w twarz.
- Co?! - Odparłem zszokowany, nie zauroczyłem Jej przecież! To była ostatnia rzecz jaką mógłbym zrobić.
- Idź do diabła! - Odparsknęła i zatrzasnęła mi drzwi przed nosem.
- Caaaaroline? -  w tle udało mi się usłyszeć głos Eleny. Pewnie za chwilę wymaże Jej wspomnienia, a ja będę świadkiem, który nic nie może zrobić.
- Nie... - westchnąłem gładząc mahoniowe drewno dłonią, wiedząc że tuż za nim jest mój sens istnienia, który właśnie przestaje nim być.
- Klaus... - Przełknąłem ślinę, to nie mogło się dziać, usłyszałem za mną głos mojej małej Caroline. Odwróciłem się powoli. Stała kilka kroków ode mnie, z kamienną twarzą, po której spływało kilka drobnych kropel łez. Powoli stawiałem kilka kroków w jej stronę. Podszedłem i objąłem jej smutną twarz w swoje dłonie i złożyłem na Jej ustach subtelny pocałunek. Po chwili wpijałem się w Nią coraz gwałtowniej i pewniej. Była przy mnie, czułem jej istnienie całym sobą. wplotłem ręce w jej złote pukle włosów i przywarliśmy do siebie jeszcze mocniej. Na moment przerwałem, by spojrzeć w jej oczy pełne radości a zarazem smutku.
- Za każdym razem gdy byłeś obok, cz..czułam jak gdyby brakowało mi oddechu, jakbym dusiła się tym uczuciem, i chociaż wypierałam to z całej siły, to..to tak chyba wygląda miłość..Poddałam się. - wyjąkała przez śmiech szczęścia ocierając wierzchem dłoni swój policzek.
- Nie wierzę, że to się właśnie dzieje...Jesteś moim aniołem, kocham Cię Caroline, tak bardzo Cię kocham. - Ponownie wpiłem się w jej usta i łapczywie kradłem jej pocałunki, odwzajemniała każdy jeden narzucając coraz szybsze tempo. Nawet nie wiem kiedy znaleźliśmy się w jej domu, w jej pokoju...

Rozdział 8.

 Rozdział nudny, za co przepraszam :|
Ale wątek nad którym myślałam od kilku dni,  zwyczajnie gdzieś mi uleciał.
Obiecuję poprawę w następnym ;)

CAROLINE

Szybkim krokiem zbiegłam po schodach, moją uwagę przykuła branstoletka z charmsami, którą dostałam jako urodzinowy prezent od Tylera. Powzięłam ją w dłoń i uniosłam w powietrzu. Małe metalowe wilczki i serduszka błyszczały w świetle poranka. Od razu wróciły wspomnienia. Zacisnęłam mocno powieki, by móc to zatrzymać. Tak bardzo chciałam, żeby chociaż mnie wysłuchał.. Pozwolił wytłumaczyć i przeprosić.
- Na co Ty liczysz Caroline? - Westchnęłam sama do siebie, pokręciłam w bezsilności głową i wypuściłam bransoletkę z dłoni, a małe koraliki wspomnień posypały się w drobny maczek.
Rozmowa z Bonnie dała mi do myślenia. Jestem masochistką z własnej woli i nawet nie chcę tego przerwać.. Może faktycznie powinnam pozwolić Elenie wymazać mi wspomnienia? Może to nie jest taki głupi pomysł. Z Klausem zakończone raz na zawsze, nie ma do czego wracać. Jego serce jest czarne i mroczne jak noc, a ja niepotrzebnie łudziłam się, że jest inaczej. Owinął mnie wokół palca, zmanipulował... a ja powoli oddalałam się od Tylera, myśląc że to nic takiego. Nie potrafię znaleźć słów, by opisać jak podle się czuję. Taka osoba jak ja nie prawa do rozgrzeszenia. Właściwie to nawet nie jestem lepsza od Pierwotnego.
Poszłam w kierunku Lockwoodów, w nadziei, że może stanie się jakiś cud i Tyler zechce mnie wysłuchać.

KLAUS

Jej pokój niczym nie różnił się od mojej ostatniej wizyty. Kilka porozrzucanych ciuchów  na ziemi, niedomknięta szafa, z której również wystawało mnóstwo ubrań. Cała Caroline. - Uśmiechnąłem się do siebie, chwytając w dłonie ramkę ze zdjęciem malutkiej roześmianej Forbes. Przejechałem opuszkiem palca po jej twarzy i cicho odłożyłem na swoje miejsce.
Pamiętam jak pierwszy raz tutaj byłem. Umierała. Była tak blisko krawędzi... - Usiadłem na łóżku i przejechałem dłonią po aksamitnym materiale. Wszystko wróciło
- Cały świat stał przed nami otworem, mnóstwo możliwości i niewypowiedziane piękno natury. Prawdziwe cuda egzystencji. A ja wszystko zaprzepaściłem. - Powiedziałem pod nosem. W oczy rzuciło mi się kolejne zdjęcie, podszedłem bliżej. Tyler i moja kochana razem w objęciach. Uniosłem brwi, i przygryzłem nerwowo wargi omal nie zgniotłwszy ramki w drobny mak.
Dlaczego nie zabiłem Cię mając tak wiele okazji!? - Wysyczałem zaciskając mocno pięści, starałem się oddalić te mroczne myśli jak najdalej. Wstałem i doszedłem do wniosku, że to prawdziwy koniec. Zapomnę o Niej, już zapominam... Wróciła do Tylera, będą razem, ułożą sobie życie. Koniec złudzeń.
- Żegnaj Caroline, byłaś najlepszą, a zarazem najgorszą rzeczą jaka mogła mi się przytrafić. - Powziąłem w dłonie rysunek, który podarowałem jej po balu, leżał zwinięty w kłębek na ziemi. Spojrzałem na niego i zaśmiawaszy się w duchu z własnej głupoty, wampirzym tempem zniknąłem z pomieszczenia.

CAROLINE

Znalazłam się tuż przed drzwiami. Czułam, że albo teraz albo nigdy. Poprawiłam intuicyjnie kosmyki włosów, zakładając jeden za uchem. Niepewnym krokiem podeszłam do drzwi.
Uniosłam dłoń w powietrzu, przełknąwszy ślinę wzięłam głęboki oddech i zapukałam. Oczekiwanie było najtrudniejsze, niby trwało chwilę, ale wewnątrz prowadziłam walkę, czy aby na pewno dobrze zrobiłam. Tyler musi mi wybaczyć, musi zrozumieć. Zaraz go zobaczę, w końcu. - Pocieszyłam się i mimowolnie uśmiechnęłam.
- Znamy się? - Poczułam ukłucie w sercu. W drzwiach wyrosła postać pięknej brunetki o włosach do ramion. Miała twarz anielicy, a zarazem zadziorny wyraz twarzy. Przełknęłam głośno ślinę i rozchyliłam usta, by skleić jakiekolwiek zdanie.
- Haaayleey! Ile mam na Ciebie czekać? - W oddali usłyszałam głos mojego Tylera. Spojrzałam na dziewczynę wymownie. Już wiedziałam co jest grane.
- Prz..Przepraszam, ja.. nieważne..
- Hej! Caroline, wracaj! Gdzie Idziesz?! - Obróciłam się, moje loki zatańczyły w powietrzu i ujrzałam Jego.. Mojego Tylera, stał obok.. obok niej, rozweselony z uśmiechem od ucha do ucha. Postanowiłam nie pokazać, że mnie zabolało. Odwróciłam się i podeszłam do świetnie spędzającej czasy nowej pary Mystic Falls.
- Widzę że świetnie się bawicie. - Założyłam ręce na piersi i ironicznie spojrzałam na dziewczynę. Odpowiedziała tym samym. Z jej oczu bił swego rodzaju ogień, waleczność. Nie była zdecydowanie cichą myszką. Była piękna i pewna siebie.
- Zgadza się i myślę, że już czas na Ciebie. - Odpowiedziała z sarkazmem. Co za tupet! Jak śmiała? Tyler spojrzał na nią ze zdziwieniem i chwycił mnie za rękę przeprowadzając przez próg.
- Zostaw! Nie chcę przerywać. - Warknęłam złośliwie.
- Daj spokój Caroline.. - Podszedł bliżej chcąc mnie ''ugłaskać'' . Odsunęłam się dwa kroki w tył.
- Myślisz że jestem taka głupia? Że nie widzę co jest grane? Mylisz się.. - Odwróciłam głowę na pięcie.
- Żałuję, że w ogóle tu przyszłam. - Dodałam obrzuciwszy go buntowniczym i pewnym siebie spojrzeniem.
- Co Ty wyprawiasz do cholery?! Powinnaś mi być wdzięczna, że po tym wszystkim w ogóle Ci otworzyłem!! - Zbliżył swoją twarz do mojej. Nie przebierał w słowach. Nienawidził mnie. Nie spodziewałam się tego nawet w najgorszych koszmarach.
- Oczywiście! Jak mogłam sądzić, że będzie inaczej? - Pokręciłam w bezsilności głową.
- Jeszcze przychodzisz tu i masz do mnie jakieś pretensje?! - Wycedził mi prosto w twarz. Bez skrupułów. Każde jego słowo było naszpikowane złością, a każde jedno spojrzenie obrzydzeniem. Obróciłam się i skierowałam do wyjścia.
- I wiesz co? Życzę Wam wszystkiego najlepszego! - Dodałam przy w pół otwartych drzwiach.
- Pewnie! Śmiało! Idź do swojego księcia, może namaluje Ci kolejny słodki rysuneczek. - Parsknął i zaśmiali się oboje. Zabolało mnie to. Zakpił ze mnie, zrobił to bez żadnych skrupułów. Chwilę opierałam się o drzwi. Zakręciło mi się w głowie. Słyszałam drwiący śmiech obojga. Bawili się w najlepsze. Ile mam jeszcze wytrzymać? Pokiwałam głową z bezsilności i przetarłam wierzchnią częścią dłoni swój mokry od łez policzek.
Ruszyłam przed siebie, choć nie miałam pojęcia dokąd. Było już mi obojętne, czy zabiją mnie członkowie rady, czy ja kogoś zabije... Nic już nie miało znaczenia. Straciłam najważniejszą osobę w życiu i dodatkowo przekonałam się jaki jest naprawdę. Zbyt dużo jak na człowieka, a co dopiero na wampira.
Ruszyłam w kierunku Eleny, wiedziałam co w tej chwili jest mi najbardziej potrzebne.

KLAUS

- Nie! - Warknąłem, popijając łyk złocistej cieczy.
- Mylisz się bracie, widzę co się dzieje. - Odpowiedział tym swoim troskliwym głosem.
- Nie masz pojęcia jak wiele mogę znieść! Nic mnie nie zniszczy! Nigdy. - Syknąłem w odwecie podchodząc kilka kroków bliżej.
- Kochasz ją. - Włożył ręce do kieszeni i z pewnym siebie spojrzeniem oczekiwał na moją reakcję. Jak mógłbym zaprzeczyć?... Mogłem, musiałem wyprzeć to uczucie. Ona już dla mnie nie istniała. Była poza zasięgiem. Postawiłem nerwowo szklankę na blacie i podszedłem do Pierwotnego.
- Miłość jest największą słabością wampira. A my nie jesteśmy słabi, Elijah, nie dbamy o nic, my nie kochamy. - Spojrzałem bratu prosto w oczy, żeby dobrze zapamiętał te słowa.
- Tak, tak słyszałem już to kiedyś. Może przypomnę Ci jak to się skończyło? - Odpowiedział wracając do wspomnień.
- Ta cała rozmowa zaczyna mnie nudzić. - Odparłem z ironią. Odwróciłem się i upiłem kolejny łyk trunku.
- Bo jest niewygodna dla Ciebie? - Rzucił stanowczo. Przesadził, nie pozwolę wtrącać się nikomu w moje sprawy. Podbiegłem do Elijah wziąłem kołek z białęgo dębu, ostatni jaki się zachował i byłem bliski zadania ciosu.
- Wyzywasz mnie? - Odpowiedział ze spokojem, nie ustępując.
- Nie każ mi tego robić ponownie, Elijah. Nie zawaham się! - Odwarknąłem mocno trzymając go za marynarkę.
- Więc zrób coś, zanim Elena wymaże Jej pamięć! - Odepchnął mnie z całej siły.
- Co powiedziałeś? - Przechyliłem głowę w niedowierzaniu.
- I wiesz co?.. Może i mówiąc o miłości miałeś rację. Ale Caroline Forbes weszła Ci pod skórę. Kochasz ją, choćbyś nie wiadomo jak wiele razy zaprzeczał i choćbyś z niewyobrażalną siłą wypierał to uczucie, ono nie zniknie. Więc albo weź się w garść, albo stracisz ją na zawsze... O ile już nie straciłeś. - Dodał z zaangażowaniem w głosie i odszedł. Stałem chwilę przed kominkiem w zupełnej ciszy. Mieszałem odruchowo drinkiem i wpatrywałem się w złoto-brązowy odcień trunku. Może i Elijah miał rację, ale na wszystko jest już za późno. Nie ma jej. Właściwie nigdy jej nie było. Zacisnąłem wargi i rzuciłem szklankę do kominka, a języki ognia natychmiast się wzburzyły. Tacy jak my nie kochają, ale czy warto wierzyć stereotypom, gdy w grę wchodzi miłość życia?
- Nie mogę Cię stracić, Caroline. Po prostu nie mogę. - Powiedziałem do siebie, zacisnąłem silnie powieki, wstałem i szybkim krokiem nałożywszy na siebie czarną skórę, wyszedłem z posiadłości.

Rozdział 7

Z dedykacją dla wszystkich czytelników
Bez was nie byłoby tego opowiadania ;)
Dziękuje!

3 Miesiące później...

CAROLINE

I wtedy wydawało mi się, że skończyła się ponura opera mydlana, w której grałam tylko poboczną postać, a główny bohater okręcił ją sobie wokół palca i manipulował przez tysiące odcinków. Publiczność, którą w tej sytuacji odgrywało moje otoczenie i przyjaciele.. tylko.. tylko głucho się śmiało z łatwowierności tej dziewczyny. Najgorsze w tym jest to, że On i tak zabrał cząstkę mojej duszy, uwięził ją w klatce i niemiłosiernie katował swoją nieobecnością.
- Oh Caroline, chodź tutaj do mnie. - Moja przyjaciółka Bonnie objęła mnie starając się odjąć wszystkie problemy. Kosmyki loków od razu lekko zmoczyły się od łez. Przetarłam oczy starając się opanować, ale nie podziałało. Łzy same napływały mi do oczu, jak strumienie lodowatej cieczy pełnej smutku i tęsknoty.
- Przepraszam, że zamęczam Cię swoimi problemami, wiem jak wiele sama masz na głowie, ale nie potrafię tłumić tego w sobie. -Wyjąkałam gładząc dłoń czarownicy.
- Wiem kochanie, doskonale o tym wiem. - Pogładziła mnie po pukli loków, starając się dodać mi otuchy jak tylko potrafiła.
- Wiesz, że Elena może pomóc Ci.. no wiesz.. zapomnieć... - Zaczęła niemrawo wpatrując się w koc. Skrzywiłam w szoku głowę i rozszerzyłam oczy.
- N.. Nie! Nie może, ja muszę wszystko pamiętać, Ona nie ma prawa tego zrobić, nie Bonnie! - Krzyczałam, musiałam wszystko pamiętać. Każdy szczegół. Każde słowo i czyn. Gdybym zapomniała, mogłabym powtórzyć ten błąd drugi raz.
- Dobrze, spokojnie Caroline. Nie będzie żadnych cofnięć Twoich wspomnień, już dobrze. - Ponownie przytuliła mnie do siebie.
- Ja po prostu muszę pamiętać. Muszę pamiętać wszystko. - Zasnęłam w ramionach Bonnie.

KLAUS

Co ja najlepszego zrobiłem?... Moja słodka Caroline nie chce mnie znać, ani widzieć. Minęły już 3 miesiące, a nadal nie mogę uwierzyć, że byłem takim idiotą. - Upijawszy głęboki łyk Bourbonu powziąłem pędzel i gwałtownym ruchem starałem się wymalować obraz samego siebie, moich uczuć i złych wyborów. Starając się wyrzucić je jak najdalej od siebie. Wszystko skończone. Tylko jak żyć bez niej? To niemożliwe. Łudziłem się, że jestem wystarczająco silny, żeby nie dać się pochłonąć tej miłości. Nie udało się. Zabrała moje serce, zakpiła z moich uczuć i teraz pewnie spędza cudowny poranek w towarzystwie tego napakowanego kretyna, któremu najchętniej wyrwałbym serce i kończyny jednocześnie. Z zadumy wyrwała mnie Rebekah, która pospiesznie przekładała różne antyki i pakowała swoje rzeczy.
- Gdzie się wybierasz? - Obróciłem się do siostry upijawszy łyk trunku.
- Wyjeżdżam.
- Dokąd? - Zapytałem unosząc w zdziwieniu brwi.
- Nie Twój interes Nik. - Skrzywiłem twarz i z sarkastycznym uśmieszkiem podszedłem bliżej.
- Cóż.. Zważywszy na to, że jestem Twoim bratem, a Ty moją młodszą siostrą, mam prawo wiedzieć, a Ty obowiązek mi powiedzieć, gdzie się wybierasz... - Zaakcentowałem wyraźnie ostatnie trzy wyrazy, patrząc na siostrę wymownie.
- Jadę do Chicago, zaczynam żyć od nowa... - Zaczęła podnosić jeden z obrazów, który namalowałem dla niej kilkanaście lat temu, ale przerwałem jej ruch przycisnąwszy silnie dłoń do stolika.
- Bez... Ciebie. - Dodała obrzucając mnie złowrogim spojrzeniem.
- Doprawdy? - Odpowiedziałem z ironią, ukazując swój zadziorny uśmiech i kołysząc spokojnie szklanką.
- Mam dosyć bycia Twoją małą zabawką, nie chcę już dłużej uciekać przed łowcami, choć tak naprawdę całe życie uciekam przed Tobą. Skończyło się. Zostawiam Cię. - Wycedziła ze łzami w oczach.
- Wiesz.. Masz wolną wolę, nie będę Cię zatrzymywał ani nakłaniał do zostania, ale wiedz, że nie minie jeden dzień, a przyjedziesz na kolanach pod drzwi błagać o pomoc. - Odpowiedziałem spokojnie upijając kolejny łyk złotej cieczy.
- Przekonamy się. - Parsknęła buntowniczo prosto w twarz, powzięła kilka już spakowanych bagaży i szybko wyszła z pomieszczenia. Odprowadziłem ją wzrokiem.

***

Wróciłem do rysowania, Rebekah nie była najistotniejsza w tym momencie, więc postanowiłem jej nie zatrzymywać. Nie była mi potrzebna. Caroline była priorytetem, moim słodko-gorzkim przekleństwem za które wstydziłem się sam za siebie. Dałem się omotać, zauroczyć i odepchnąć. Tak łatwo... Tak w całości. Co mogłem uczynić, by móc chociaż z nią porozmawiać? Zobaczyć ją? Tak bardzo byłem wtedy blisko, by mieć ją na zawsze na swoją wyłączność. Wszystko straciłem... - Zagryzłem nerwowo wargi i potargałem setny szkic z kolei, tworzywszy z niego bezkształtne coś, co po chwili wylądowało na kupie reszty śmieci. Usiadłem na kanapie i schowałem twarz w dłoniach, usiłując zabić ból w zarodku. Na co był mój wysiłek, skoro Forbes już nie chce mnie znać? Czy jest coś co mógłbym zrobić, żeby chociaż zgodziła się na rozmowę? Owszem mogłem ją zauroczyć i kierować jej umysłem tak jakbym sobie tego życzył. Ale nie mógłbym, nie jej. Nigdy nie zauroczyłbym Caroline. Od początku chciałem, aby sama zauważyła, że nie jestem jej obojętny. Zmuszanie do bycia w moim towarzystwie, uśmiechania się... zwyczajnie ugadzałoby w moje ego.
Podniosłem się mozolnie z kanapy, upiłem szybki łyk Bourbona, założyłem czarną skórzaną kurtkę i wyszedłem z posiadłości.
Na zewnątrz panowała cisza, Mystic Falls ogrzane w ciepłym poranku ukazywało piękno każdej jednej ulicy. Mój cel był blisko, choć tak daleko. Minąłem kilku agresywnych meneli, którym zresztą wyświadczyłem przysługi, skończywszy ich żałosne życia na tym świecie. Nawinęła się też jedna młoda i pyskata dziewczyna, również zadziałała mi na nerwy i postanowiłem ją wykończyć.
Poczułem lekką ulgę, wyładowałem trochę negatywnych emocji i byłem prawie u celu.
W wampirzym tempie znalazłem się pod oknem mojej Caroline.

***

- Mamo, ale nie możesz tak po prostu zgadzać się z tym co narzuca rada! - Krzyczała do słuchawki telefonu. Co ją tak zdenerwowało? Podszedłem bliżej okna, ale tak, by nie była w stanie mnie zauważyć, a ja mógłbym ją w końcu ujrzeć po tak długim okresie czasu.
Jak zawsze jej piękne złociste loki opadały delikatnie na ramiona, a malinowe zgrabne usta wypowiadały subtelne i szlachetne słowa kierowane do swojej matki. Wytężyłem wzrok i ujrzałem jej urocze zaróżowione policzki, które zawsze mnie rozpraszały. Oczy zostawiłem sobie na sam koniec, bo były najcudowniejszym wytchnieniem, gdy jeszcze miałem okazję w nie patrzeć.
W pewnej chwili rozłączyła się i wbiła wzrok w podłogę u siebie w pokoju, jakby starała się znaleźć sposób by pomóc swojej matce. Zawsze była taka uczynna, jej wewnętrzne światło fascynowało mnie.
Gdy zatraciłem się we wpatrywaniu na moją kochaną Caroline, nie zauważyłem nawet kiedy potknąłem się o jakieś balustrady pod oknem. Rozległ się głośny hałas, a Forbes szybko podbiegła do okna. Ukryłem się pod parapetem.
- Halo? Jest tam ktoś? - W końcu usłyszałem jej głos, jej anielski najwspanialszy głos, który topił moje twarde serce.
- Zaczynasz słyszeć głosy.. coraz gorzej z Tobą Caroline.. - Westchnęła sama do siebie.
Zasłoniłem usta dłonią, by nie wydać żadnego dźwięku. Tak bardzo chciałem z nią porozmawiać, ale zdawałem sobie sprawę, że dla niej to za wcześnie. Usłyszałem, że odchodzi powoli od okna, zakłada coś na siebie i wychodzi ze swojego pokoju zamykając drzwi na klucz. Powziąłem się z pozycji siedzącej i cicho wszedłem przez okno, gdy tylko zamknęła za sobą drzwi.

Rozdział 6.

Cześć kochani, cudem wykaraskałam się z rodzinnej posiadówki mam trochę spokoju i przybywam z 6 rozdziałem, który napisałam dziś w nocy.
Z dedykacją dla czytelników :)

 ***

Widok na pół martwej potężnej czarownicy przysparzał mnie o zakłopotanie. Rozejrzałam się wokoło, by w razie potrzeby wyeliminować, czy też wymazać wspomnienie potencjalnemu świadkowi tego zdarzenia. W oddali nie rysowało się jednak nic, prócz skąpanej mrokiem okolicy.
Wypuściłam jej wciąż tętniące życiem ciało na ziemie i spojrzałam histerycznie na swoje splamione brunatną cieczą dłonie. Mój oddech natychmiast przyspieszył, twarz nabrała typowego grymasu strachu. Przyciągnęłam opuszki palców pod swoje usta delikatnie plamiąc nimi twarz. Przymknęłam oczy i mimowolnie oddawałam się euforii i marzeniu, w którym mogłabym ostatecznie zabić Esther i wpić się w jej tętnicę wyssawszy ostatnie krople życiodajnego płynu. W porę na szczęście opamiętałam swoje myśli i dotarła do mnie informacja o śmierci Klausa, która natychmiastowo otrzeźwiła mój umysł.
Spojrzałam na moją ofiarę z litością, nie chciałam jej tego zrobić, ale jedyne co mną wtedy  kierowało to gniew. Zdumiona faktem, że byłam w stanie zamordować osobę, która odebrała życie największemu złu chodzącemu po tym świecie, sprawiło, że zaczęłam zachodzić w głowę, czy jestem normalna... W rzeczywistości to powinnam była być jej wdzięczna...Być może to wszystko i ja sama jestem częścią jakiegoś kolejnego chorego planu Klausa i zostałam zauroczona... Tak, westchnęłam cicho do siebie. To musi tak być. Nie przemienił by się nagle w nieskazitelnego baranka, bez grzechu. Z zadumy wyrwał mnie jęk umierającej Mikaelson.
- Zabij mnie... - Spojrzałam szybko na Esther, ta tylko ledwo łapała oddech. Nie wiedziałam co mam zrobić, przykucnęłam i spojrzałam raz jeszcze na swoje splamione dłonie, odepchnęłam daleko myśl o wpiciu się w jej szyję i nagryzłam swój nadgarstek, przytykając go silnie pod usta czarownicy.
***
Zaciągnęłam jej obezwładnione ciało do lochów, sporo ważyła... Gdybym była człowiekiem, pewnie z nadmiaru ciężaru i przebytych kilometrów, pęknąłby mi kręgosłup, albo w najlepszym wypadku przysparzyłabym sobie bólu krzyża do końca życia. Odgarnęłam kosmyk z twarzy i przetarłam wierzchem dłoni resztki zaschniętej krwi.
Usiadłam przy Esther podkuliwszy nogi pod brodę. Przez mój umysł przepływało tysiące sygnałów, które powoli wskazywały mi kierunek myślenia. Moja sympatia do Klausa, a nawet sekretna fascynacja nim nie pasowała mi do całego stanu rzeczy. Czułam to wszystko w sobie, ale moje ciało i umysł w tym samym czasie wszystko to wypierały. Coś było nie tak. Jakbym nie była zesynchronizowana z tym wszystkim, jakby to działo się obok mnie, a ja byłam tylko widzem, który ogląda jakiś psychologiczny film i stara się rozszyfrować co bohater tak naprawdę myśli.
Czarownica nadal była w trakcie przemiany. Kilka razy poruszyła palcem wskazującym, jakby człowieczeństwo właśnie z niej ulatywało. Doskonale pamiętam swoją przemianę. Byłam nieprzytomna, nie reagowałam na nic i choć miałam zamknięte powieki, to czułam tysiące ostrzy przemierzających mój krwioobieg, widziałam swoją przeszłość, każdą piękną chwilą i każdą tę złą, najgorsze w tym wszystkim jest podwojenie odczuwania. Gdy dane zdarzenie miało miejsce w przeszłości, to w momencie gdy ukazywało się ono w trakcie przemiany odczuwałam je dwukrotnie mocniej. Słowa i czyny które mnie wtedy tylko raniły, gdy się przemieniałam, sprawiały niewyobrażalne katusze.
Świadomość, że Klaus nie żyje była strasznie przytłaczająca, nie wiedziałam co się dokładnie wydarzyło, czułam się jak mała dziewczynka, której specjalnie oszczędzono najistotniejszych szczegółów. Musiałam udać się do posiadłości Mikaelsonów, ale nie mogłam pozostawić Esther, gdy przemiana jeszcze się nie dokończyła.
Po kilkunastu godzinach spędzonych w lochach, nastawał powoli świt. Wysunęłam lekko głowę, by móc zaczerpnąć trochę świeżego powietrza. Esther nagle się przebudziła. Czyli przemiana dobiegła końca. Spojrzałam uważnie na kobietę, starając się nie ukazać żadnych emocji, które mogłyby ją rozwścieczyć. Spojrzała na mnie męczeńskim wzrokiem, który dotknął mnie głęboko w środku. Esther przeze mnie cierpiała. Pozbawiłam człowieczeństwa najpotężniejszą wiedźmę na świecie. Z jednej strony napawało mnie to dumą, ale sumienie dawało się we znaki o wiele bardziej. Wiedziałam, jak bardzo nienawidzi swoich dzieci, za to, że sama zrobiła z nich potwory. A ja dołożyłam jej to samo.
Odsunęłam się gwałtownie do tyłu, wykorzystałam okazję, że nowo przemieniona nie posiada pierścienia. Obróciłam się za siebie i zobaczyłam, że kilka kroków dalej słońce przedziera się do lochów. Stanęłam więc w promieniach, a czarownica stanęła tuż przede mną, nie mogła zrobić kroku do przodu, bo jej twarz od razu zaczynała delikatnie płonąć. Postanowiłam więc opuścić lochy, wiedząc że bez pierścienia nie da rady się wydostać.
***
Znalazłam się przed domem Mikaelsonów, otworzyłam niepewnie furtkę i podeszłam do drzwi. Uniosłam ściśniętą dłoń, by zapukać, ale zatrzymawszy ją w powietrzu, przygryzłam wargę i ułożyłam na szybko krótki plan w głowie. Zapukałam trzy razy, nie wiedząc co zobaczę, co mnie czeka i czy wyjdę w ogóle stąd żywa.
Przede mną wyrosła postać pięknej blondynki o szlachetnej urodzie. Włosy miała gładko ułożone, a jej granatowa sukienka idealnie podkreślała jej ponętne kształty. Wyraz jej twarzy zawsze wyraźnie mówił ''Wiem ile znaczę, nie zadzieraj ze mną bo i tak polegniesz'' Spojrzałam na nią od stóp do głów i trochę byłam zazdrosna. Była piękna i była moim zagrożeniem. Przywołałam się do porządku i oczekiwałam reakcji.
- Och.. to Ty - Westchnęła z sarkazmem, przechyliłam lekko głowę, na zaakcentowanie ''Ty'' nie podobało mi się to.
- Jak widzisz, zastałam Twojego brata? - I tutaj zaczął się mój misterny plan, udałam, że nie wiem o jego śmierci.
- Cóż... Jest, ale.. - Zaczęła tajemniczo, przybliżywszy swoją twarz do mojej z ironicznym uśmiechem.
- Ale co? Zapomniałaś nagle języka w gębie? - Odwarknęłam, by dłużej nie ciągnąć tego irytującego dialogu i dowiedzieć się co jest grane.
- Może być trochę... że tak powiem... wyschnięty. Także nie oczekuj zbyt wiele. - Rzuciła sarkastycznie i uchyliła mi drzwi. Całe szczęście, że nie widziała mojej twarzy, bo malował się na niej ogromny szok. KLAUS ŻYJE. Dlaczego więc jego matka powiedziała, że go zabiła? Nie rozumiałam...
- Więc... Gdzie jest? - Odwróciwszy się do dziewczyny, skrzyżowałam ręce na piersi oczekując odpowiedzi.
- Mówiłam już... Nie oczekuj zbyt wiele. Kol! - Rebekah podeszła do mnie i wskazała dłonią na salon.
- No na co czekasz? - Zapytała ironicznie. Przywołałam się do porządku i podążyłam za dziewczyną.
Nie chciałam się rozgaszczać, ani prowadzić sztucznych rozmów z Rebekah, bo nie po to tu przyszłam. Stanęłam przy kanapie i czekałam na rozwój wydarzeń.
- Proszę bardzo siostrzyczko. Oto i jest. - Do salonu wjechała lśniąca czarna trumna. Kol podjechał z nią i ustawił tuż przede mną. Odchodząc i obrzucając mnie tym swoim wrednym uśmieszkiem. Rozchyliłam lekko usta w niedowierzaniu i od razu spojrzałam pytająco na Rebekah.
- Boli, co? - Odpowiedziała z wyraźnym zadowoleniem.
- Co.. co wyście zrobili?! - Rozszerzyłam usta w niedowierzaniu. Dziewczyna powzięła swoje filigranowe ciało z kanapy i z gracją do mnie podeszła.
- Przez całe życie musiałam robić to co on chciał, a gdy się sprzeciwiałam jego rozkazom kołkował mnie na kilkaset lat. Ale skończyło się. Nie jestem już dłużej jego marionetką. Ja i moje rodzeństwo nie musimy już dłużej uciekać. - Wyszeptała mi stanowczo do ucha.
- Zostawię was samych, domyślam się, że tego właśnie oczekuje kolejna zabaweczka Klausa. - Odwróciwszy się zamknęła z gracją drzwi i wyszła. Przejechałam dłonią po idealnej konstrukcji, nie posiadała żadnych zarysowań, była idealnie aksamitna. Wzięłam głębokie trzy oddechy i delikatnie otworzyłam jej wieko. Pierwotny leżał w bezruchu z wbitym kołkiem w splot słoneczny. Ręce miał skrzyżowane na piersi, a jego ciało obezwładniały tysiące mosiężnych łańcuchów. Leżał tak spokojnie, jak gdyby spał. Przysunęłam swoją twarz bliżej, by móc zrozumieć to co Rebekah wcześniej mi powiedziała.
- Wyrządziłeś tak wiele zła wszystkim dookoła, jakim cudem uległam Twojemu urokowi? To nie miało prawa wyjść samo z siebie. Musiałeś maczać w tym palce, nigdy nie zaufałabym komuś takiemu jak Ty, to jest zwyczajnie niemożliwe. - Wpatrywałam się ze złością w jego spokojną twarz. Gdy zaczęłam kontynuować, rozchylił delikatnie powieki. Odsunęłam się gwałtownie o kilka centymetrów. Żyje. To mnie uspokoiło, chociaż batalia w moim umyśle wciąż narastała. Z jednej strony chciałam go jak najprędzej uwolnić, a z drugiej, napawałam się widokiem jego bezradności. Mózg powoli eksplodował z braku racjonalnego wyjścia. Błądziłam jak we mgle nie mając pojęcia co zrobić. Podeszłam w zdenerwowaniu do okna i przyłożyłam dłoń do czoła w kompletnej bezradności. Starałam się znaleźć jakieś rozwiązanie, które nie ugodziłoby w moje uczucia względem Niego. Ponownie zbliżyłam się do wieka.
 Patrzył na mnie ze spokojem, jakiego kompletnie się nie spodziewałam...  Nie zauważyłam w jego spojrzeniu żadnego błagania o pomoc, ani o jakąkolwiek reakcję. Po prostu patrzył. Jak gdyby chciał zapamiętać moją twarz. Od razu poczułam ukłucie w sercu, moja dobra strona uczucia jakim go darzę odezwała się mimowolnie. Przysunęłam dłoń do jego policzka i delikatnie musnęłam opuszkiem linię szczęki. Zamrugał tylko 3 krotnie. Ściągnęłam czoło i przełknęłam głośno ślinę. Odgarnęłam kosmyk włosów za ucho i wytężyłam swój wampirzy słuch. Cisza. Rodzeństwa chyba już nie było w posiadłości, albo byli czymś zajęci. Spojrzałam na Klausa i wyszeptałam.
- To jest szaleństwo, nie wiem dlaczego to robię, ale robię. - Szybkim ruchem wyjęłam kołek z serca Pierwotnego i rozerwałam łańcuchy obezwładniające jego ciało. Po chwili głośno westchnął nabierając powietrza i natychmiast powstał z pozycji leżącej.
Odsunęłam się kilka kroków w tył, zahaczając o stolik który stał za mną. Ułożył swoją dłoń na piersi i zaczął przypominać sobie co się wydarzyło. Spoglądałam na niego uważnie, nie wiedząc w jaki sposób zareaguje. Uniósł powoli wzrok i spojrzał na mnie w sposób jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyłam z jego strony. Pojedyncza łza spłynęła mu po policzku, wyraźnie dało się zauważyć, jak toczy wewnętrzną walkę z samym sobą. Podszedł do mnie i chwyciwszy subtelnie moją twarz w swoje dłonie, przyciągnął mnie do siebie i przytulił z całej siły. Odwzajemniłam uścisk, delikatnie oplatając swoje ręce wokół jego tułowia. Nie byłam pewna, co tak naprawdę dla Niego znaczy tego typu gest...
 - No nie! Kol? Widzisz to co ja...? - Natychmiast wyzwoliłam się z uścisku Nika i spojrzeliśmy w stronę drzwi. Rebekah przybrała grymas krwiopijcy, wyszczerzyła swoje kły i w wampirzym tempie znalazła się tuż przede mną. Zmrużyłam lekko oczy, oczekując ataku. Słyszałam tylko bójkę pomiędzy Klausem a Jego siostrą. Wampirzym tempem pochwycił kołek, który jeszcze przed chwilą obezwładniał jego ciało i gwałtownie pozbawił życia swoją siostrę. 
- Słodkich snów, siostro. Było świetnie. - Przytrzymywał jej opadające powoli ciało, podbiegł do Kola i zauroczył go.
- Sprzątniesz ten bałagan, potem ubierzesz się w swój najlepszy garnitur, położysz w trumnie i sam zrezygnujesz ze swojego żałosnego egzystowania.
Stałam wmurowana w ziemię. Nigdy nie widziałam Klausa w akcji. Bez wyrzutów sumienia pozbawił życia swoją siostrę, a potem wysłał swojego brata na śmierć i to w dodatku, sam miał ją sobie sprawić. Rozchyliłam usta w niedowierzaniu, przetarłam policzek po którym spływała pojedyncza łza i skierowałam się w stronę wyjścia. Nie mogłam dłużej na Niego patrzeć, być w jego obecności. Słuchać jego głosu. Brzydził mnie. Każda jego cząstka nagle zaczęła mnie niewyobrażalnie irytować.
- Caroline, zaczekaj! Błagam - Pojawił się tuż przede mną z wymalowanym żalem na twarzy. Jak śmiał? Jak mógł patrzeć  mi prosto w oczy po tym co zrobił... Uratowałam go, a On na moich oczach zabił swoje rodzeństwo.
- Nie zamierzam z Tobą rozmawiać, zostaw mnie w spokoju, zejdź mi z drogi! - Odwarknęłam pełna agresji. Byłam gotowa zaatakować w każdej chwili. Nie dbałam o to, że zwyczajnie mógł mnie pozbawić życia w jednej sekundzie. Musiałam wyładować swój gniew i żal. Chwycił silnie mój nadgarstek i rzucił o ziemię, w taki sposób, że z powrotem znalazłam się w salonie. Podźwignęłam swoje ciężkie ciało, przybrałam grymas zabójcy i w odwecie rzuciłam się na Niego powalając go o lustro wiszące na przeciwko.
Posypało się w drobny maczek, a Klaus patrzył z niedowierzaniem w to co właśnie się działo. Nie mógł znieść, że zdołałam się przeciwstawić.
- Tego za wiele, księżniczko. - Zagryzł wargi i wampirzym tempie ponownie rzucił mną o posadzkę a potem przywarł mnie do ściany silnie uciskając za szyję. Jego oczy były pełne rozczarowania, wydawały się płonąć z agresji. Byłam pewna, że to mój koniec. Pomału traciłam oddech i kręciło mi się w głowie, ale wiedziałam, że i tak nie umrę w ten sposób. Po chwili odpuścił, a ja bezwładnie opadłam na ziemię. Moja dłoń machinalnie powędrowała w okolice szyi, która najbardziej oberwała.
Chwilę trwało, aż ból odszedł a rany się zagoiły. Podźwignęłam swoje ciało nie ogarniając jeszcze całego zdarzenia. Byłam w szoku, że przez cały czas dałam sobą manipulować. Że w ogóle zaczęłam tę naszą relację. Chwilę trwaliśmy w ciszy, Klaus stał tuż przede mną nadal przepełniony agresją. Podszedł bliżej ponownie chwytając moją twarz w swoje dłonie, tym razem bardziej agresywnie. Spojrzałam na niego z obrzydzeniem.
- Dlaczego tak wszystko utrudniasz!? Musisz przyjąć to takim jakie jest Caroline... Zaakceptuj w końcu to co do mnie czujesz! - Milczałam. Wiedziałam, że sprawiam mu tym ból. O to mi chodziło.
- Czyli teraz w ten sposób będziesz pogrywać, tak? Chcesz, żeby Twoja obojętność względem mnie, pozbawiła mnie zmysłów? Tak? Tego chcesz? - Odpowiedział psychopatycznym głosem, kierując na moment głowę w bok, jakby szukał odpowiednich słów, które zdołałyby mnie zatrzymać.
- Ale zapamiętaj. Jeszcze staniesz przed moimi drzwiami kiedy w końcu wszystko do Ciebie dotrze.
- Idź do diabła... - Wypowiedziałam zupełnie wypranym z wszelakich emocji głosem. Spojrzałam na niego ostatni raz przepełniona obrzydzeniem i żalem. Wyszłam z posiadłości zostawiając tym samym za sobą kawałek najgorszej historii w moim życiu, do której nie zamierzałam nigdy powracać.